Enkele hoogtepunten van mijn eerste dag in Oslo:

 

... die mij niet wilde meenemen, want het was maar een minuutje of vijf lopen.

Wat dat betreft kunnen de Noren nog wel wat leren van de Chinese gastvrijheid.

Stap je in Shanghai op de taxi, dan laat die man je gerust de andere kant van de stad zien!

 

Sorry, hoor! Maar €7,- voor een zakje chips gaat zelfs mij te ver!

 

Tja, soms, héél soms maak ik weleens een rekenfoutje.
Dan weet ik niet meer dat 40 gedeeld door 8 nogal veel geld is voor een Bros. Je weet wel, zo'n chocolaatje met veel gebakken lucht en weinig cacao om het lijf.

 

Als er iets leuk is, dan is het wel de minibar op de hotelkamer.

Deze mag je namelijk helemaal naar eigen wens gebruiken!

Moet je in de meeste hotels alle genuttigde consumpties afrekenen, is hier van betalen geen sprake. De minikoelkast is namelijk helemaal leeg. Maar je mag hem wel naar eigen wens gebruiken, aldus het meegeleverde A4-tje.

 

Pringles kosten hier maar vijf euro's.

 

 

 

 

 

 

... zegt de orthodontist tegen de vrouw:

 

"Ik wil u niet ontmoedigen, maar u moet écht gemotiveerd zijn, anders heeft het geen zin! Het duurt gemiddeld zo'n twee tot drie jaar, u moet iedere maand op controle komen, u kunt geen lange reizen naar het buitenland maken en dan heb ik het nog niet eens over de kosten gehad. Bovendien zult u het niet altijd even prettig vinden om op uw leeftijd met een beugel onder de mensen te moeten komen. Het zal ook niet altijd pijnloos zijn en naar alle waarschijnlijkheid moeten ook tanden en kiezen getrokken worden. Het heeft dus géén zin als u niet gemotiveerd bent."

 

 

 

 

 

Zo nu en dan krijg je van die prachtige fanmails, die je met de hele wereld wilt delen.

Dit was er zo eentje:

 

 

Ave, my gentleman!

The minute I heard my first love story, I started looking for you,
not knowing how blind that was. Lovers do not finally meet somewhere.
They are in each other all along http://natalylove.net/finalylove/
Sweetheart, I do not
just dream about you – thoughts of you bring heaven to my every
waking hour. I do not just want to be with you – I want to feel all
the fire of existence that we can share together. I do not just need
your kiss – I hunger for it the way a spring rose craves sunshine
and rain. I am sure the day we meet will be the best and happiest
day in my life and I am waiting for it and for you, my love.

Do svidaniya
Oll

 

En deze gene heeft dit mailtje maar liefst verzonden naar kwangie.nl@hotmail.com kwannicole@hotmail.com en kwannie@hotmail.com.

Zij/hij was dus ècht naar mij -en naar mij alleen- op zoek.

 

Mochten Lief en ik onverhoopt niet voor het altaar staan deze herfst, dan weet ik bij wie ik altijd aan mag kloppen!

Universum

t.a.v. Afdeling Klantenservice

  

 

 

  Nijmegen, 31 december 2009          

 

Betreft:    Klacht

 

 

Beste Universum,

 

Als zondagskind heb je bepaalde privileges.

En die privileges wil ik graag terug, ja!?

 

Wat is er nu mis met een zorgeloos habitat?

Ik zie niet in waarom we de wind niet altijd in de rug mogen hebben dus ook als we naar het werk fietsen. En ik begrijp niet goed waarom U nog zoveel te wensen overlaat. 

Zulke hoge eisen stel ik nu ook weer niet.

Gewoon een gelukkig en gezond bestaan.

Meer vraag ik niet.

 

En wilt U zich ook eens gaan bekommeren om alle andere mensen?

Naar het schijnt heeft U dit jaar nogal naar groen gras gestaard en hebben we allemaal onze portie wel weer gehad. Met een schamele 27,5 miljoen kunt U het niet meer goedmaken maar het zal wel helpen. Misschien.

 

Bij deze laten we 2009 dus héél gauw achter ons!

 

En niet vergeten: ik wil een zorgeloos en gezond 2010 voor ons allemaal.

 

Mijn dank zal groot zijn.

 

 

Met vriendelijke groet,

Kwangie

Het is Kerstmis, mensen!

Tijd voor bezinning en overpeinzingen.

 

 

Mijn gedachten gaan uit naar de bergen stof hier in huis.

Waarom ligt er altijd zoveel stof?

Het is niet zo dat ik stof verzamel of zo.

Ik vind het helemaal niets aan!

En ik heb er zoveel van, daar kom ik van mijn levensdagen niet meer van af.

 

Dus voortaan geef ik mijn portie liever aan de minderbedeelden onder ons.

Aan degenen die een smetvrij huis hebben, bijvoorbeeld. Ik denk aan jou, lieve Ingmar!

Die kunnen vast wel wat extra stof gebruiken.

Maar ook aan u wil ik best een kilo stof schenken als u daar om verlegen zit.

Stuur gerust een mailtje naar kwangie.nl@hotmail.com.

Ik zal discreet met uw gegevens en tekortkomingen omgaan.

 

 

 

FIJNE FEESTDAGEN IEDEREEN!

 

Donderdagochtend.

Centraal Station Nijmegen.

6:44 uur.

 

Met slechts één minuut te gaan, ren ik het station binnen.

En ik twijfelde geen moment.

No way dat ik zwart zou rijden.

Want dat durf ik niet zo zit ik niet in elkaar.

 

Snel naar zo'n kaartjesautomaat.

Pinpas erin.

Met half oog op de stationsklok, tikte ik mijn pincode in.

Met de andere helft keek ik naar de trein die in de verte stond.

Dat wordt sprinten, dacht ik nog.

 

En ik sjorde nog wat aan het apparaat opdat dat de transactie zou versnellen.

Al met al kan het niet meer dan enkele seconden hebben geduurd, maar het mocht niet baten.

Ik miste hem faliekant op het nippertje.

Gelukkig rijden er meerdere treinen naar de plaats van bestemming, dus kun je ook zeggen dat ik ruim op tijd was.Het glas kan niet altijd half leeg zijn, mensen!

Mijn hart was meteen verkocht aan een wel heel bijzondere Held.

Zo schoon.

Zo handig.

Zo geweldig heb ik ze in tijden niet meer gezien.

Ik twijfelde geen moment.

 

"Mag... Mag ik deze meenemen?" vroeg ik aan de verkoper.

"Maar natuurlijk, mevrouw! Ik zal even kijken of we hem nog op voorraad hebben," antwoordde de verkoper.

Mijn hart bonkte in de keel.

In een paar minuten zou die mooie telefoon van mij zijn.

Ik kon niet wachten totdat ik hem onder handen kon nemen!

 

"Dat is dan nog €69, mevrouw!"

"Ik wil graag pinnen."

"Geen probleem. U mag uw pas doorhalen!"

 

Ik kreeg ter plekke een hoofd als een pompoen. Vat u hem?

Maar... Dat kan helemaal niet!

Ik heb net mijn salaris gehad! En ik heb deze maand nog helemaal niets leuks voor mijzelf gekocht! Ik heb niet eens iets leuks gedáán! Laat staan... Hoe kan het dan...

IK BEN GEWOON GESKIMD!

Vanmorgen op het station natuurlijk! Hoe stom kan ik zijn!

Heb ik wel mijn hand ervoor gehouden toen ik mijn pincode intoetste?

Vast niet. Ik lette natuurlijk weer eens niet op.

Ik had ook zo'n haast.

Shit! Ik moet die telefoon hebben!! Ik moet de bank bellen!!

 

"Lukt het, mevrouw?"

"Sorry, maar hier staat 'maximum bereikt' en dat kan niet. Ik denk dat ik geskimd ben. Ik ga even langs de bank en dan kom ik terug, okee?"

"O jeetje! Dat is goed, hoor! Ik hou hem zolang wel voor u apart!"

 

Op hoge poten rende ik naar de bank.

Het is dan niet mijn eigen bank, maar ze zijn vast hartstikke geïnteresseerd in mijn geval.

Ik weet nog precies bij welk apparaat het is geweest.

En ze hebben voor enkele honderden euro's mijn rekening leeggeplunderd.

Stelletje rotzakken!

 

"Goedenmiddag mevrouw, hoe kan ik u van dienst zijn?" zei de bankmedewerker vriendelijk.

"Ik denk dat ik geskimd ben. Kan ik hier mijn rekening nakijken?"

"O echt? En waarom denkt u dat dat gebeurd is?"

"Omdat ik net 'maximum bereikt' heb, terwijl dat niet kan!"

"Nou, dan gaan we dat gauw nakijken!"

 

Jeetje, dat mij dit juist moet overkomen.

En dan net nu.

In december, waarin ik nog miljoen kadootjes moet halen.

Hoe lang zou het duren voor de bank het geld heeft terug gestort?

Een week?

Twee weken?

Misschien hoef ik dan helemaal geen kado's meer te halen!

Scheelt ook weer feestdagenstress.

Zou mooi zijn.

Nee!

NEE!!

Dit kan niet waar zijn.

Laat dit niet waar zijn!

Kan ik nog vluchten?

 

"Zo mevrouw, het ziet er naar uit dat u de afgelopen dagen gewoon teveel heeft gepind!"

 

 

Het onmogelijke is mogelijk geworden!

 

Sinterklaas heeft mijn klaagblog gelezen en voelde zich zo schuldig dat hij drie kleine Chineesjes aan hun lot heeft overgelaten dat hij een pakje op de post heeft gedaan.

Met daarin van alles waar Kwangie behoorlijk blij van wordt!

Een boek voor in de trein, chocolade -letters, munten, -Sinterklaas en pepernoten om de winterdagen door te komen.

 

En weet je wat er nog meer bij zat?

Een excuusbrief.

Voor zijn afwezigheid in de jonge jaren.

En weet je, ik geloof dat het hem echt spijt ook!

Nou, dan smelt je toch ter plekke?

Ik bedoel, zo'n ouwe man, die zijn fouten durft toe te geven.

Waar vind je ze tegenwoordig nog?

 

Nou, bij deze:

 

Sinterklaas discrimineert.

 

Dat is de enige logische conclusie die je kunt trekken.

En dan heb ik het niet eens over de Zwarte slaafjes Pieten.

Neen.

Ik heb het over mijzelf.

 

Laat ik even bij het begin beginnen.

Bij ons thuis, vroeger, had je Broer, Zus en ik.

Drie kleine Chineesjes.

Lief, schattig en slim.

Precies wat je van drie kleine Chineesjes mag verwachten.

 

En toch.

Tóch, hadden we alledrie nog nooit van een Goedheiligman gehoord die gratis pakjes rondstrooide.

Wat op zich geen probleem was, totdat we vier werden en naar de basisschool gingen.

Daar leerden we dat een oude meneer uit Spanje met zijn roversbende midden in de nacht je huis binnensloop om je schoen leeg te halen.

Ik heb er nachten van wakker gelegen.

Gelukkig had ik nog niet begrepen dat stoute kinderen in een zak mee naar Spanje moesten, want anders was ik spontaan gaan bedplassen.

 

Hoe dan ook.

Dágen waren we er op school mee bezig.

We maakten tekeningen voor in de schoen, knutselden Pieten en Sinterklazen van wc-rollen en we zongen Zie ginds komt de stoomboot alsof ons leven ervan afhing. Hij komt! Hij komt!

Maar wie er ook kwam, hij liet verstek gaan.

Het enige wat ik in mijn schoen vond was een brief met het verzoek 's avonds de lampen uit te doen zodat Broer kon slapen. Wat ik bijzonder toevallig vond, want Broer liep al langer te zeuren dat ik moest leren slapen in het donker. De volgende morgen toen de kinderen uit de klas hun kadootjes tentoon spreidden, liep ik daar dus rond met die brief.

 

Dit is mijn vroegste herinnering aan Sinterklaas.

Een persoonlijk bericht dat mij vraagt te slapen in het donker, terwijl ik dat doodeng vond.

Kun je je voorstellen dat ik daarvan behoorlijk in de war raakte?

Al die andere kinderen met de gek gaafste presentjes en ik dan 'alleen maar' die brief?

Ik snapte gewoon niet wat ik verkeerd had gedaan.

 

Het jaar daarop was het wéér raak.

Niets in de schoen of onder de schoorsteen.

Niet eens een chocoladeletter.

Terwijl dat zo'n beetje de aardappel onder de kadootjes is.

Het jaar erop net zo.

Niets.Geen.Kadootjes.Voor.Kwangie.

 

En daarom.

Daarom kan ik slechts één conclusie trekken:

Sinterklaas houdt niet van schattige Chineesjes.

Sinterklaas discrimineert.

 

 

 

 

Daar stond ineens een huilend meisje bij de bushalte.

Ze was van een soort dat tranen met tuiten kan huilen en er toch prachtig uit blijft zien.

 

"Ga je ook naar de uni?" snikte ze.

Uni?

"Uhm, vandaag niet," zei ik maar.

"Mijn fiets is gejat" snikte ze, "en ik heb zo tentamen."

"Och!" knikte ik alsof je tentamen missen een niet te overkomen dramatische gebeurtenis in je leven is.

"Weet je wel hoe je op de uni moet komen?" vroeg ik.

En ik hielp haar met de route uit stippelen.

"Dank je wel!" riep ze, toen de bus kwam.

 

En ik bedankte haar.

Want hoewel bijna dertig ik alweer een tijdje een young professional ben, zie ik er volgens haar toch uit als een eerstejaars student!

Midden in haar verhaal, stopte vriendin M.

"Sta eens stil!", zei ze.

En M. kwam voorzichtig dichterbij.

Ze bekeek me met een blik in haar ogen die ik nog nooit gezien had.

"Niet bewegen nu..."

 

"AUW!" schreeuwde ik en misschien riep ik nog wel wat meer.

 

Van Maartje kreeg ik de opdracht met de billen bloot te gaan.

 

En ach, waarom ook niet?

Ik weet zeker dat  mijn bekentenissen bij zullen dragen aan een betere wereld.

Dus.

Bij deze.

Tien dingen die u altijd al hebt willen weten, maar nooit hebt durven vragen:

 

 

 

1.

Ik ben dol op internet shoppen.

Met mijn koopwoede aankopen steun ik al die prachtige winkelketens in deze barre economische tijden. Meer kun je niet betekenen voor de medemens, vind je niet?

 

2.

Ik kan niet poepen bij mensen thuis die van dat grijze, recycle schuurpapier aan de muur hebben hangen. Geloof me nou maar, nooit besparen op zoiets basaals als toiletpapier.

 

3.

 

4.

 

5.

Ik denk de hele tijd dat ik zwanger ben.

Niet omdat we er mee bezig zijn.

Of omdat ik een notoire pil-vergeetster ben.

Maar omdat ik al héél  lang let op wat ik eet (sinds maandag al!) en ik nog steeds geen grammetje ben afgevallen. Bovendien begin ik hier en daar een buikje te ontwikkelen. En ik ben toch echt liever zwanger dan dat ik toe moet geven dat ik de afgelopen weken nogal buitensporig heb geleefd.

 

6.

Ik kan niet bellen.

Ik kan wel face to face kwebbelen en gezellig doen, maar over de telefoon voel ik me altijd een beetje verloren. Je moet altijd door zo'n sociale procedure voordat je to the point mag. Zo van:

 

"Hee hallo!!"

"Stoor ik?"

"Waar ben je nu?"

"Alles goed?"

"O ja hee?"

"Dat méén je niet!"

"Echt waar??"

"Nou!"

"Maar hee, waar ik eigenlijk voor bel..."

 

Kijk! Daar hou ik dus niet zo van. Je mag nooit rechtuit zijn over de telefoon en dat is jammer. Wat is er toch mis met een simpele:

 

"Hee hallo! Luister, wil je eventjes hierheen komen, want ik heb geen zin om die hele weg af te fietsen naar jou toe."

 

7.

Ik geloof dat Michael Jackson nog leeft.

 

8.

Ik vind Lief zo leuk omdat hij stiekem slimmer is dan ik.

 

9.

Ik ben al jaren vegetariër, maar heb ooit in een dwarse bui een hap frikandel gegeten. Stiekem. En lékker dat ie was! Ik voel me er nog schuldig over.

En nee, ik ben nooit meer in de verleiding geweest.

Ik vind het gewoon te erg om lijken dieren te eten.

 

10.

Ik ben nog altijd chipsverslaafd.

 

Iemand opgevallen dat ik twee weken weg ben geweest?

Ik ben dus twee weken weg geweest.

Naar Shanghai en Hong Kong.

Waar ik leefde ik als een varken in de bio industrie God op aarde. 

 

Mijn dagelijkse beweging bestond uit het nog-even-op-het-andere-oor-liggen en het wegkauwen van al het lekkers wat de Aziatische keuken je te bieden hebt.

Wat een heerlijkheid!

 

Beetje jammer dat we gisteren thuis zijn gekomen.

En dat ik vandaag alweer moet werken.

Dus ik zeg: we maken er maar weer het beste van.

Van deze maandag, die sowieso al verschrikkelijk is, zoals alle maandagen verschrikkelijk zijn, maar die zo na de vakantie al helemaal niet te verteren valt.

 

Pfff... Volgens mij ben ik nu alweer toe aan vakantie.

Kwangie en Lief kijken Popstars:

 

Hij      :    Wie zegt toch tegen die mensen dat ze kunnen zingen?

Ik        :    Gewoon. Vrienden, familie...

Hij      :    Dat zijn dan toch geen vrienden meer?!?!

Ik        :    Nou, die zeggen dat gewoon. Voor de aardig en zo. Weten zij veel dat zo'n knakker persoon 

                zich dan opgeeft voor Popstars.

Hij      :    Dat kan ik me niet voorstellen. 

Ik        :    Echt, hoor! Dat zeggen mensen ook tegen mij!

Hij      :    *verslikt zich bijna in de koffie*  

Ik        :    Echt waar! Nichtje nog, vorige week! Die zei dat tegen mij! 

Hij      :    (...)

 

 

Vandaag heb ik even gemsnd met nicolekebolleke.

Natuurlijk 'kende' ik Nicolekebolleke al van de vele leuke stukjes die ze schrijft, maar zo life praten was ook zeker gezellig! Daaruit bleek Nicolekebolleke écht een sportief meisje te zijn. Zo eentje die tegen een stootje kan en raad weet met ballen. Knap vind ik dat!

 

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik dat namelijk helemaal niet. 

Ik ben meer van het, uhm, niet-sporten.

Dat is zo ondertussen wel bekend.

Evenals dat ik niet kan rennen.

Maarre en nu komt het wat weet ik eigenlijk van jullie?

Nou?

Eerlijk?

Veel te weinig!!

 

En daarom wil ik jullie vragen, lieve lezers, lurkers en loggers: Stel je je eens voor!

Wie ben je?

Wat doe je?

En laat vooral alle gênante bijzondere weetjes niet achterwege!

Dat zou ik heel leuk vinden!

 

 

 

 

 

 

Dagelijkse beweging is belangrijk, maar daarvoor hoef je je waardigheid nog niet aan de duivel te verkopen.

 

"Kwan, have you ever tried this special water from Russia?"

 

"Special water? Like from a big lake?"

 

"No, no. It's called VODKA and it is a traditional specialty!"

 

 

 

 

 

 

 

Ik kan niet rennen.

Zo!

Het hoge woord is eruit.

Ik kan gewoon niet rennen.

Het spijt me dat jullie een illusie armer zijn, maar ook ik kan niet alles.

 

Nu heb ik daar in het dagelijkse leven weinig last van.

Meneer Dijkstra, de gymleraar, zit niet meer achter mijn broek.

Ik hoef dus ook niet meer twaalf minuten rond te rennen voor lichamelijke vorming.

Die vormingen kwamen vanzelf, dank u!

En iemand recentelijk nog als een shuttle heen en weer hoeven hollen?

Ik bedoel maar!

 

Toch zat het me nogal dwars dat ik niet kan rennen.

Ik kan nu eenmaal niet graag iets niet.

Dat maakt me toch net ietsjes meer menselijk minder perfect.

 

En wat als ik eens een keertje midden in de nacht in een donker park rondloop, langs - ik zeg maar wat - een kerkhof of zo en dat dan out of nowhere een hele griezelige, harige... enfin, ik het écht op een lopen moet zetten?

Dat ik dan ergens dood gevonden word en Lief snikkend aan de politie zal verklaren: "Ze kon gewoon niet rennen. Dat heeft ze nooit gekund."

 

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook nooit de moeite heb genomen om te leren rennen.

Ik luisterde gewoon niet zo graag naar meneer Dijkstra in zijn blauwe trainingspak.

Had ie een roze pak gehad, dan was het een heel ander verhaal geweest.

Dan was ik niet helemaal sportief gehandicapt. 

Of bang voor ballen. Kan iemand mij uitleggen wat er zo verantwoord is aan trefbal!?!

Toch was ik laatst eventjes mijn beperking vergeten.

Het zat namelijk zo.

Ik heb een nieuw Adidasjasje bemachtigd.

Voor bij mijn collectie Adidasjasjes.

 

Hoe het ook zij.

Dat jasje stond me zo goed, dat ik me ineens een heel sportief meisje achtte.

Zo eentje die midden op straat een flik flak doet.

Eentje die de Grote Jongens met gemak eruit loopt.

 

In dat outfit kreeg ik de grootste behoefte om me op zo'n loopband te begeven.

Ik zag mezelf al helemaal kek voorbij zoeven.

En laten we nu een gratis gym hebben hier in het hotel.

Zo eentje met veel spiegels, waarin ik mezelf mijn jasje zo goed kan bewonderen.

En ach.

Wat kan mij het nou schelen?

Ik kom hier in Moskou vast geen bekende tegen!

 

Aldus vertrok Kwangie in haar paarse jasje.

Naar de gym op de tweede verdieping.

Waar ik plaatsnam op zo'n treadmill en op quick start drukte.

Jaja, lekker verantwoord.

Niets geen handleidingen lezen of me in laten lichten.

Nee, gewoon, *hup* d'r op!

 

En d'r weer af!

Want men!

Wat schrok ik me rot.

Van het paarse gedrocht dat als een huppelende Teletubbie met de armen loopt te zwaaien in de spiegel!

 

Mensen.

Ik kan het niet.

Ik kan het gewoon écht niet.

IK KAN NIET RENNEN!

Gisteren at ik rode kool.

Vandaag sushi.

En zo kan ik eindeloos doorgaan.

Maar zo speciaal is het allemaal niet.

Eten.

In Moskou.

 

Maar goed.

Ik beloofde Lief een logje te schrijven.

Over de rode kool die ik hier veroberde.

Hij stelde zelfs een simplistische schrijfstijl voor.

Waarom erom heen draaien, terwijl het in één zin kan?

Vanmorgen 8:00 uur stipt ging de telefoon:

"Haaaaaai!! Hallo!! Dit is je Broer!"

"O hoi! Goedemorgen!"

"Lag je nog te slapen? Het is al 8 uur!"

 

Broer, fan van kwangie.punt.nl van het eerste uur, was juist begonnen het laatste logje te lezen.

"Hebben ze daar ook meloenen?", vroeg het arme schaap, niet wetende dat Kleine Zusjes groot worden en hun interesses verder gaan dan eten alleen. 

"Uh, ja hoor. Watermeloenen, galiameloenen... Maar daar gaat het eigenlijk niet over."

"Hahaha!"

"Waar zit je nu?"

"In Shanghai."

 

Na dit zeer diepzinnig telefoongesprek, vertrok ik naar de ontbijtzaal voor een rondje flensjes met honing en röstirondjes. Dit alles wegspoelend met een pot grijze Earl en een goed boek.

 

En toen, en toen...

Gebeurde er he-le-maal niets meer!

Tja, dat kan gebeuren als je alleen maar eet, slaapt, leest en werkt.

Zodat het hoogtepunt van de dag een poep en een scheet is.

Die ik uiteraard graag met u deel, maar waar u wellicht niet op zit te wachten.

En dus.

Houden we de eer aan onszelf en zal ik het eens hebben over...

 

... Communicatie.

Want dat is best wel interessant hier.

Communiceren.

Kwangie spreekt *surpise!* geen woord Russisch.

En de Rus die Nederlands spreekt, ben ik nog niet tegengekomen.

Daarom praten we Engels tegen elkaar.

Mijn Russische collega's en ik.

 

Eentje verklaarde trots zijn Engels te hebben opgevijzeld door veel afleveringen Sex and the City te kijken. Een andere heeft alle tien seizoenen van Friends uit het hoofd geleerd.

Weer een derde is gek op Mr. Bean.

Zijn Engels is bepaald niet om naar huis te schrijven.

Dat begrijpt u.

 

And om de boel begrijpelijk te houden, pas je hier en daar de grammatica een beetje aan.

Waardoor je jezelf ineens hoort zeggen: "You say me, please, what you do?" , wrijf je over je buik en roep je "Eat? Eat? Hungry!" als het lunchtijd is en knijp je de bovenbenen flink tegen elkaar onderwijl "I go sssssst!" roepend als je naar de wc moet.

Maar hee, ze snappen tenminste waar het heen moet.

 

En zo brengen we de dagen met elkaar door.

Met een dozijn gezichtsuitdrukkingen, een boel 'get the picture' en steenkolen Engels waar je oren pijn van doen.

 

Zes jaar Engels.

Ellelange boekenlijsten.

Mondelingen, luistertoetsen.

Nergens voor nodig.

Hier aan de andere kant van de wereld.

 

Als je Mr. Bean maar na kunt doen.

Dan red je het wel.

 

Wat kan een Chineesje uit Nederland nu allemaal vertellen over Moskou?

Nou.

Weinig!

 

Ik werk en ik slaap.

Verder lees en eet ik veel.

 

Ervan uitgaande dat niemand zit te wachten op een uiterst gedetailleerde omschrijving van een Holiday Inn kamer in Moskou er is een bed, een bank, een televisie en een bureau met een lamp erop *klaar!*  waag ik me maar niet aan feiten en cijfertjes.

 

Wat blijft er dan nog te vertellen over Moskou?

Waar heeft dat mens dan wèl verstand van?!? *eyes rolling*

Nou??

Voeding natuurlijk!

Daar weet ik álles van.

En mijn kennis deel ik maar al te graag met u.

 

Te beginnen met chips.

Ik ben van mening dat de plaatselijke aardappelschijfjes heel veel vertellen over het dieet van de locals. Behalve de gebruikelijk 'naturel' smaak, knabbbelen de Russen ook graag op chips met smaken als kaviaar, bospaddestoelen in zure room, lenteui en rivierkreeftjes. 

 

Wat het precies is, weet ik niet.

Maar er moet iets in het eten zitten.

Alle vrouwen zijn - zonder uitzondering - gezegend met een flinke borstpartij.

Ik heb het niet over een bescheiden Beetje of een Ceetje, nee.

Éffen!

Serieus!

Misschien dat er hier en daar een plaatselijke Schoenmaker er aan te pas is gekomen, maar ik schat dat de gemiddelde Russische bovengemiddeld is.

 

Verder kan ik u mededelen dat een euro ongeveer 44 roebels waard is.

Dat betekent dat je alle prijzen door 44 moet delen. Wat een helder licht, die Kwangie!

En dat is best lastig.

Al zeg ik het zelf.

 

Eerst delen door 4, dan de komma een plek opschuiven en vervolgens nog eens een tiende van dit  gedeelte aftrekken...

Daarom is het verstandig te onthouden dat Moskou een van de duurste steden van de wereld is, wat bijna automatisch betekent dat alles duurder is dan in Nederland.

Hoef je ook geen prijzen meer te vergelijken!

Lekker gemakkelijk.

 

 

 

... en kreeg daarvoor 24 uur internet!

 

Het was óf 1 uur óf 24 uur óf 7 dagen.

Van het fenomeen 'onbeperkt internetten' had men bij de Holiday Inn nog nooit gehoord.

Jammer.

Heel erg jammer.

 

Wat ook een béétje jammer is, is het zonnetje hier buiten.

Die schijnt als een tierelier.

En dat is niet fijn.

Op je vrije dag.

Met 24 uur internet waar je graag optimaal gebruik van wilt maken.

 

Verder valt er weinig te klagen in Moskou!

 

 

 

* Update 18:37 plaatselijke tijd: De optie 1 uur internet kost 531 roebels. Dus stiekem heb ik meer roebels neergeteld. 885 wel te verstaan! *slik*

Met mijn nichtje ging ik naar mijn neefje.

Die gaf een huisverwarmingsfeestje.

En wat een feest was het daar!

Nichtje en ik keken onze ogen uit.

 

Waaaaaauw! Die keuken!

Oooooooh! Die bádkamer!

Aaaaaaah! Die platter dan platte televisie!

Alleen een beetje jammer dat het beeld bezoedeld werd door

voetbal.

 

 

Ik        :  Blegh... 

Neef  :  Wat?

Ik        :  Altijd die voetbal.

Neef  :  Zo vaak is dat toch niet op tv?

Ik        :  Nou! Wij hebben anders wel Eurovisie Live, hoor!

Neef  :  Eurovisie Live?

Ik        :  Ja! Je weet wel! Eurovisie Live!

Neef  :  Bedoel je die zender waar de hele dag ABBA op komt?

 

 

 

Desondanks keken Nichtje en ik toch braaf naar de wedstrijd van RKC tegen nog iets.

En als echte kenners, voorzagen wij de wedstrijd van pittig commentaar.

 

Nichtje  :  Zoooo! De doelpunten blijven maar vallen!

Ik            :  Inderdaad! Wat een afgang! Er zit telkens maar zo'n minuut tussen of zo!!

Nichtje  :  Ja, echt erg!

Ik            :  Was dat nou alwéér een doelpunt?!?!

Nichtje  : Ja, joh! Jeetje wat slecht!

Neef      :  Uhm... Dames, dit is de samenvatting...

*tromgeroffel*

 

Dames en heren,

éindelijk is het zo ver:

 

KWANGIE IS IN DE PRIJZEN GEVALLEN!!!

 

En hoe!

Voor het luttele bedrag van €15 heeft zij maar liefst VIJF-TIEN EU-RO gewonnen!!

 

WOWOWOW!

 

 

Natuurlijk zijn we hartstikke blij met deze geldprijs.

Toch blijven we gewoon ons ding doen.

Als trotse eigenaar tante van vier neefjes draai ik mijn hand niet meer om voor een dagje oppassen. Niet dat ik zo vaak op bebies zit.

Dat doe ik schandalig weinig eigenlijk.

Maar als de nood aan de man is en de ouders ten einde raad word ik weleens opgeroepen voor wat quality time met de neefjes.

 

Gisteren mocht ik een dag en een avond op Luke passen.

Vandaag over een jaar wordt Lief, meneer Kwangie!

 

Wat een bofkont, hè?

Jazeker, mensen!

Kwangie is still alive and kicking!

 

Ze is niet verzwolgen door de fruitvliegjes-brigade.

Ook is ze niet blijven hangen in een bord noodles, toch bedankt dat je meeleeft, Alice!

Noch is Lief bij haar weggegaan, zodat ze verstoken is van leuke opmerkingen.

 

Wat er wél aan de hand is?

Nou.

Dit.

Kwangie is in de ban van de trouwring Stieg Larsson.

Stieg. Larsson.

Uit Zweden.

 

Stieg Larsson heeft een trilogie geschreven met de nogal opmerkelijke titels: "Mannen die vrouwen haten", "De vrouw die met vuur speelde" en "Gerechtigheid". Deze noemde hij samen het Millenium-trilogie. Voeg daaraan toe een fantasy-achtige voorkant en je komt tot de conclusie: Dat is helemaal niets voor Kwangie.

 

Kwangie houdt meer van *kuch* intellectuele boeken. Liefst met een tragisch randje zodat ze de ogen uit de kop kan janken, want dat lucht zo lekker op na een dagje werken die een dialoog waard zijn. Die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen en die imposant in de boekenkast staan.

In de kast dus geen Harry Potter of Lord of the Rings* maar boeken waar je u tegen zegt.

 

Toch bestelde ze alle drie de boeken van Stieg Larsson.

Ondanks haar prestigieuze collectie.

Want.

Collega E. noemde de boeken - ik citeer - "Het beste wat ik heb gelezen, vorig jaar!"

VORIG JAAR!

 

Als Kwangie érgens gevoelig voor is, dan is het wel voor de boekenmode.

Fashion-victim-eerste-klas, vind ik niets vervelender dan gezien te worden met last year hit.

Zo van.

"O ja, die ken ik. Goed is die, hè? Die heb ik twee jaar geleden in het vliegtuig naar Kuala Lumpur gelezen."

 

Om dit te voorkomen, ging Kwangie even bij de bolle langs en werd met een klik op de muis de trotse eigenaar van een nieuwe verslaving.

Tussen de bedrijven door moet ze ook nog een beetje werken, Lief aan de praat houden en een visum regelen om over drie weken Moskou weer in te mogen.

 

U leest het: Ik heb het druk.

Razend druk.

Maar ik ben niet verdwenen.

Of blijven hangen in mijn noodles.

 

Nog maar zeshonderd pagina's te gaan!

 

 

 

 

Ik háát fuitvliegjes.

En fruitvliegjes haten mij.

 

Het is allemaal begonnen, zo'n twaalf jaar geleden.

In de biologieles van meneer Heine.

 

Iedere leerling kreeg twaalf fruitvliegjes voor zijn neus.

En ether.

Daarmee moest je de vliegjes verdoven.

Om uit te zoeken of het mannetjes of vrouwtjes waren.

Of dood.

Dan stonden hun vleugeltjes raar.

En moest je nieuwe halen bij meneer Heine.

 

En ever since wordt mij de genocide van de jaren negentig verweten.

Niet alleen heb ik de klas (en meneer Heine) niet tegengehouden bij de fruitvlieg-onterende-experimenten, nee, ik heb er zelfs aan deelgenomen.

 

Ik zal niet zeggen dat ik het niet gewußt heb, want ik wist het wel degelijk.

Van al die vliegjes die onnodig het loodje hebben gelegd.

Terwijl ik toekeek.

 

Nu, jaren later, achtervolgt het mij nog.

In groten getale.

Blijven die dingen hier binnendringen.

Om al het fruit in huis op te eisen.

En de boel te terroriseren.

 

Daarom.

Háát ik fruitvliegjes.

Ik        : Zou ik dat ook kunnen?

Hij      : Wat?

Ik        : Stand up comedy.

Hij      : Nee!

Ik        : Serieus! Volgens mij ben ik daar best goed in, hoor!

Hij      : Hahaha! NEE!

Ik        : Niet?

Hij      : Helemaal niet!

Ik        : Hoezo niet? Vind jij mij niet grappig dan? Hoort u de toon die ik aansla? Die is dreigend, he? O wee

             als je het verkeerde antwoord geeft, jongeman!

Hij      : Ik vind jou heel grappig...

Ik        : ...Maar...?

Hij      : Andere mensen niet.

 

Voor mensen die 's ochtends graag een paar uur minuten langer in bed liggen, is het van levensbelang dat de ochtendroutine vlekkenloos verloopt.

De wekker moet tijdig afgaan en snoozen tot nader order, de douche goed heet en de kleding die je de avond ervoor niet klaar hebt gelegd moet in een mum van tijd uit de kast worden getoverd.

 

Een mens wordt nu eenmaal niet leuker van een ochtend-uit-balans.

En ik al helemaal niet.

Dat geef ik ruiterlijk toe.

De eerste uren van de dag ben ik het liefst verstoken van nasty surprises.

 

Om die te voorkomen, volgt Kwangie zo haar vaste ochtendroutines:

Allereerst buikoefeningen.

Die doe ik trouw elke ochtend.

Zodra de wekker gaat, zit ik rechtop.

Eventjes naar het donker staren.

En weer terugvallen in bed onder mom van '...nog één minuutje...'

Dit herhaal ik zo'n twintig keer, totdat het echt niet meer kan.

 

Dan verhuis ik naar de douche.

Waar ik het eerste kwartier niet meer onder vandaan kom.

Want.

Staand slapen is ook heerlijk.

 

Het verschil tussen een verzopen kat op het hoofd en head-turning-hair zit hem in die vijf minuten blazen op volle toeren na de hete douche. 

Dus zetten we de blower hard.

En wapperen de haartjes in het wild.

 

In het kader van time management poetst Kwangie daarbij haar tanden.

En dat is best lastig.

Want op de kop föhnen levert simpelweg de meeste volume op, terwijl zwaartekracht nogal zijn uitwerking heeft op je speeksel.

Zeker als je je mond niet goed dicht houdt.

Gelukkig word je er vanzelf behendiger in.

En het levert 's morgensvroeg welgeteld twee minuten extra op!

 

In die twee minuten kleed ik me aan.

En uit.

En weer aan.

Voordat ik boterhammen smeer en alles in de tas gooi.

Een laatste bag check. heb ik alles? Alles-alles?

 

Nog even Lief onnodig wakker maken gedag kussen.

De deur achter me dicht trekken.

Hup.

Naar de trein.

 

Waar ik steevast achter kom, dat ik:

- geen tandpasta op de borstel heb gedaan;

- vergeten ben iets op het brood te smeren;

- een bad hair life heb.

 

... en daarom voortaan best vijf minuten langer kan blijven liggen.

 

Lief heeft nogal andere ideeën dan Kwangie.

Over ons stulpje.

En hoe deze ingericht moet worden.

 

Toen we drie jaar geleden ons eerste appartementje kochtten, hebben we een mix 'n' match aan meubels van onze studententijd meegenomen.

Met als leidraad IKEA Zweedse meubelarij.

 

Het moge duidelijk zijn.

Wij zijn aan vernieuwing toe.

Nu we het daar over eens zijn, begint het onderhandelen.

Waarbij beide partijen poot stijf houden.

 

 

Hij      : ...En die gordijnen moeten ook echt vervangen worden!

Ik        : Ik vind de gordijnen eigenlijk best wel mooi.

Hij      : Die vind ik echt lelijk!

Ik        : Wat vind je er dan zo lelijk aan dan?

Hij      : Nou gewoon, ze hangen... zo...

Ik        : Ik heb toch echt liever eerst een nieuwe keuken!

Hij      : ...Of anders korten we die gordijnen gewoon in?

Ik        : En ik vind onze vloer ook zo lelijk nog niet!

Hij      : Vind je dan ook niet dat die gordijnen zo hangen?

Ik        : En we willen daar toch ook nog een muurtje plaatsen? Wil je dat dan niet eerst?

Hij      : Ja, maar dat kan ik niet zelf. Een muurtje zet je niet zomaar één-twee-drie...

Ik        : Ik vind het eigenlijk best wel mooie gordijnen.

 

Lief duidelijk voor een nieuwe vloer en gordijnen-die-niet-hangen.

 

We komen er niet uit.

En wachten gewoon af.

Totdat de ander bezwijkt.

 

Hoe Rome is geweest?

Helemaal geweldig!

Wat zeg ik?

Fantástisch gewoon!

 

Het Colosseum, Forum Romanum, Pantheon, Vaticaan, Sint Pieter, de Trevi fontein, la macchina da scrivere, Piazza Navona, Castel St. Angelo...

Natuurlijk wil ik al dit wonderschoons met u delen.

Bovenal hoor ik maar al te graag hoe afgunstig verlekkerd fijn u mijn vakantiekiekjes heeft bewonderd.

En hoop ik dat mijn foto's een plekje in een Loney Planet waardig zijn.

 

Toch zal ik u dit leed besparen.

Hoe prachtig Rome ook is, u moet niet vergeten dat Kwangie van Chinese origine is.

En dat ik met twee andere Chineesjes op pad ging.

 

Oftewel:

Drie fotocamera's,  zesenzestig outfits en heel, héél veel foto's.

Van het eten.

En van elkaar.

Met elkaar.

Naast elkaar.

Door elkaar.

 

Met zo nu en dan op de achtergrond een stukje eeuwenoud stad.

Als u goed kijkt.

Maar goed.

U vraagt.

Ik lever.

 

Maar wees niet teleurgesteld als u wel erg veel Kwangie ziet weinig ziet van deze beeldige, prachtige stad!

 

 

 

 

 

 

Zo!

Dit is een greep van onze sport-serie.

Er bestaan ook nog zo'n vierhonderd foto's van onze eetgewoontes, verbaasd-boven-baas-collages en een allegaartje van ik-weet-niet-wat-hiervan-de-bedoeling-is-maar-het-is-wel-zonde-om-deze-foto-te-wissen.

 

Ik hoop maar dat u daar geen interesse in heeft!

Wat te doen als het laatste beetje vertrouwen binnen je relatie weg is?

Als je al zo vaak op de proef bent gesteld, dat je door schade en schande beter zou moeten weten?

Dan zou je toch echt een keertje beter moeten weten.

 

Neem nu vandaag.

Lief beloofde plechtig dat het twee-en-twin-tig graden zou worden.

Ik citeer: "Echt een zomers dagje."

Dat is wat Lief zei.

 

Nou, de zon was in geen velden te bekennen.

En de tweeëntwintig?

Dat haalde het kwik al helemáál niet.

 

Regenwolken.

Díe waren er ja!

En een heleboel vreemde blikken op straat.

Van dik aangeklede mensen met laarzen aan tegen opspattend water.

 

Want.

Kwangie stapte op slippertjes met blote benen in een rokje de deur uit.

 

Dus.

Wat te doen als het laatste beetje vertrouwen binnen je relatie weg is?

Gewoon weer op Piet Paulusma bouwen!

Toen Kwangie bijna twee weken terug was van Rome, was er geen ontkomen meer aan:

Schrijven moet ze!

En wel A.S.A.P.

Voordat kwangie.punt.nl indut en ergens na de winter pas ontwaakt.

 

"Je moet weer eens schrijven!" klaagde Lief.

"Heb je al wat geschreven?" vroeg Zus.

Ook Astrid en Alice lieten van zich horen.

Of ik het weekje Rome verlengd had tot nader order.

 

En tegen zoveel druk, kan een mens niet op.

Dus zat Kwangie braafjes met de laptop op schoot.

Vele dagen achter elkaar.

Allerlei onzinnige blogjes te produceren.

Ik ben een chipsmonster.

Niets heerlijker dan met een zak aardappelen op de bank te hangen.

Als een Pavlov hondje kwijl ik loopt het water al in mijn mond bij het denken aan zo'n lekker grote gezinszak chips.

*Jummie!*

 

Alle calorieën, (on)verzadigde vetten en zout ten spijt: Ik kan er niet van af blijven.

Noem me gerust een junkie.

Ik kan er niet tegen vechten.

De verleiding is te groot.

 

 

 

 

 

Vandaag bestaat kwangie.punt.nl precies een jaar en een maand plus nog een maand!

Jeuh!

 

Eén jaar en twee maanden, dat is toch ook een beetje een jubileum?

Zeker als je vergeten bent de Eerste Verjaardag te vieren.

Dan telt een jaar en een maand of twee best als een heugelijk feit.

Al zeg ik het zelf.

 

Happy birthday to me!

Om dit alles te vieren, gaat Kwangie een weekje naar Rome!

Tot na de pizza's, ijsjes en ciao bella's vakantie!

Soms heb je gewoon zin in de kapper.

Even een knipbeurt.

Een vluggertje.

Tussen de bedrijven door.

 

Dan kan het zomaar gebeuren.

Dat je plaatsneemt.

Zonder afspraak.

En je dus ook niet bij de vaste kapper terecht kan.

Maar deze - die dan nog over is - lijkt gelukkig wel een beetje kundig.

Hij heeft in ieder geval een schaar in zijn handen.

En een fancy kapsel.

Dus mag hij je knippen.

 

En je zegt netjes: "Maakt niet uit!"

Als hij vraagt: "Hoeveel mag er van af?"

Misschien zeg je zelfs: "Mooi, hoor!"

Om hem moed toe te spreken.

Terwijl er zoveel haar op de grond ligt, dat je je serieus zorgen maakt of je geen skinhead bent geworden.

 

Wie zo roekeloos naar de kapper gaat.

En alle regie uit handen durft te geven.

Mag natuurlijk het ene na het andere compliment ontvangen!

 

Hier een greep uit de vele lofuitingen:

Gijs:    "Goh, ik bedoel, ik heb je nog nooit met zo'n hip kapsel gezien!"

Lief:     "Toch knap dat ze je zo'n Chinees kapsel weten aan te meten!"

Pap:    "Uhm, uh... Kort?"

 

Hmmm.

Ja.

Tja...

 

Kwangie heeft dus rigoreus betaald om er als een korte, hippe Chinees uit te zien.

Mooi is dat.

Ik:        "Zeg eens melk."

Hij:      "Melluk."

Ik:        "MELK!"

Hij:      "Melluk."

Ik:        "Zo zeg je dat toch nooit? Zeg je normaal ook melluk?"

Hij:      "Jawel, melluk."

Ik:        "En kun je dan ook geen gulp zeggen?"

Hij:      "Gul-lup. Gul-lup."

Ik:        "Of help?"

Hij:      "Hel-lup. Een hel-lupdesk."

Ik:        "Nee, echt? Kun je dat écht niet? HELP-desk."

Hij:      "Hel-lup-desk."

Ik:        "Hel-lup-pe-desk."

Hij:      "Niet hel-lup-pe-desk. Hel-lup-desk!"

Ik:        "Nee, hélp-desk."

 

 

 

Heb je dat ook?

Dat iedereen om je heen ooit wel eens íets heeft gewonnen?

Een jaar gratis zwemmen (Broer), een fotocamera (Zus), een paar nieuwe sportschoenen (vriendinnetje) en nu mag ook Lief zich voegen tot dit rijtje geluksvogels.

 

Natuurlijk heeft hij de Hoofdprijs jaren geleden al gewonnen, toen hij mij na tien dagen eindelijk voor zich wist te winnen. Maar gisteren was Lief toch echt eventjes nóg meer de gelukkigste man op aarde: Als 102e beller won hij warempel twee hele kaartjes voor Nederland-Noorwegen deze woensdag. en nee, ik mag wil niet mee!

 

En nu?

Nu blijf ik over.

Als de enige echte loser die nog nooit iets in d'r leven gewonnen heeft.

Geen rooie cent van alle Staatsloten die mij in één klap rijk moeten maken.

Niets geen auto van al die belspelletjes op televisie.

Nog niet eens zo'n reisje naar Portugal of zo!

 

Maar ik geef niet op.

En ga gestaag door.

Want.

Is meedoen niet belangrijker dan winnen?

 

 

Op de vroege zondagochtend.

Trippelde moeders de kamer binnen.

Voor een monoloog goed gesprek van vrouw tot vrouw.

 

 

"Zou je die konijnen niet eens naar een dierentuin brengen?"

"Hoezo?"

"Nou, dan heb je tenminste wat meer ruimte in huis."

" ... "             zwijgen is de beste aanpak tegen moeders briljante ideeën

"Daarna moet je alles goed poetsen en schrobben."

" ... "             ik zwijg nog steeds

"Even hier een muurtje optrekken."

" ... "    

"Hier een bed."

" ... "            *ALARMBELLETJES!!*

"En dan is je kinderkamertje klaar! Heel gemakkelijk!"

 

 

Lief en ik gaan een dagje naar het Verre Zuiden.

En wel naar wereldstad Maastricht.

Zo'n grote reis vraagt om een goede voorbereiding, reisschema's en duidelijke planningen.

Anders krijg je irritaties.

 

 

Ik:     "Wat wil je in Maastricht allemaal doen?"

Hij:   "Geen idee..."

Ik:     "Er zijn daar twee H&Ms. Daar kun je wel een dag mee vullen."

Hij:    ...

 

 

Trendsetter als ik niet ben, heb ik dan eindelijk Slumdog Millionair gezien.

Hij draaide nog in de bioscopen. maar niet lang meer! Ga dus deze week nog, mensen!

Waar ik plaats nam met vriendinnetje Ingmar.

Om af en toe de ogen flink dicht te knijpen.

En zo nu en dan diep te zuchten.

 

Maar mensen, wat een film!

Ik ben er helemaal ondersteboven van.

Van mij mogen moeten ze veel meer van zulke films maken!

 

Na wat wikken en wegen, toch maar contact opgenomen met een orthodontist.

Nu het nog kan, laten we er maar geen gras overheen groeien!

 

Hup.

Even googlen.

En daar is dan die orthodontist in de buurt!

Waar je je online kunt aanmelden.

Send.

Klaar!

 

Dagen verstreken.

Zonder enig bericht.

Of telefoontje.

 

Ik dacht nog.

Pfff!

Wat duurt dit lang.

Dat wachten op antwoord.

Zo lang laat je een dame toch niet wachten?

Laat staan een dame met scheve tanden!

 

Ik overwoog een boos telefoontje te plegen.

Om een afspraak af te dwingen.

Met welgemeende excuses.

Maar aangezien de orthodontist meer martelwerktuigen bezit dan me lief is, leek me dat eventjes niet zo heel erg verstandig.

 

Dus zat er niets anders op dan gewoon te wachten.

Op een teken van leven.

Of gewoon een telefoontje.

 

Het had zeker niet langer moeten duren.

Maar vandaag lag ie er dan toch.

In de brievenbus.

Een brief.

Aan de heer Lee.

Ik dus.

 

"Geachte heer Lee", zei de brief,

"Gaarne zien wij u voor een eerste consult bij ons in de praktijk op: Maandag 11-01-2010 10:00 uur"

 

En nee, mensen, het is géén schrijffout.

In 2009 ben ik gewoon niet welkom.

Niets geen voor-je-dertigste-beugel-vrij.

Want de orthodontist heeft gewoon geen tijd voor mij!

 

Maar de eerste afspraak is er.

En in 2010 zien we vast en zeker een lijdensweg beugel tegemoet!

Zoals sommigen van jullie wellicht weten, is Lief verbonden aan kwangie.punt.nl als creatief directeur. Bij het gehele proces betrekken we Lief. En niet zelden worden zijn diepzinnig gemompel opmerkingen meegenomen in een logje hier en daar.

Dat gaat ongeveer zo:

 

Ik:     "Zeg eens iets leuks!"

Hij:   "Dat kan ik niet op commando." 

 

Het is dan ook belangrijk dat alle logjes langs zijn eindredactie gaan.

Soms sneuvelen wat logjes, zo nodig voeren we nog wat cosmetische ingrepen uit, maar meestal is Lief het meest enthousiast van allemaal:

 

Ik:     "Lees dit eens!"

Hij:    .... *leest* ....

Ik:      "Je lacht helemaal niet!"

Hij:    "O, ha ha HA!"

Ik:      "Dank u."

 

Ook in de nabeschouwing is Lief een niet te missen factor.

 

Hij:    "Kijk! Je hebt al één reactie!"

Ik:      "Als jij nou ook eens reageert, dan heb ik er twee! Dat staat minder zielig!"

 

U ziet: Wij werken nauw samen bij de totstandkoming van alle logjes.

Wat dat betreft zijn wij een soort van Nicci French.

Maar dan minder literair.

En met nog veel minder lezers.

Bovendien schrijft de 'French' in dit geval helemaal niet mee.

Dus laat die hele vergelijking maar weer zitten.

 

Hoe het ook zij.

Lief levert een grote bijdrage aan kwangie.punt.nl met zijn betrokkenheid en tomeloze inzet.

En daarom wil ik Lief graag even in het zonnetje zetten.

"Hoe was je dag?"

"Goed, hoor!"

"Druk?"

"Nee, viel wel mee."

 

"Hoe was je dag? Druk?"

"Nee, viel wel mee."

 

"Hoe was je dag? Druk?"

"Nee, ma, het was niet zo druk, hoor. Dat zei ik net toch ook al!"

"Nou nou, volgens mij heeft iemand het te druk gehad vandaag!"

... Zegt de tandarts tegen de vrouw: "Heeft u al nagedacht over een beugel?"

 

Een béugel?

Daar kan ik nu toch helemaal niet mee aankomen!

Met mijn achtentwintig lentes stralend gebit en niet te vergeten bruiloft voor de boeg.

 

"Niet?"

"Nou, ja, kijk, ik ben gewoon niet zo heel erg ijdel," probeerde ik nog. 

"Weet je, je mag eigenlijk best wel wat ijdeler zijn."

"Oh..."

"In uw geval... " Nou nou, ben ik al een heus geval? Okee, mijn ondertanden staan schots en scheef, maar dat zie je toch niet echt "... en met name uw voortand, daar boven, die ga je op den duur toch echt zien. Het licht valt daar anders op en dat valt op. En dat wordt écht alleen maar erger!"

 

Pats!

Loop ik dus al jaren rond als en halve gare met een scheve voortand.

En dat dan niemand, maar dan ook echt helemaal NIEMAND zich erom heeft bekommerd om mij daar eventjes op te wijzen? Onder mom van "... als ik heel eerlijk mag zijn... "

 

Zodat ik nu geen normaal gesprek meer kan voeren, omdat ik obsessief met mijn tong aan die ene tand zit, waar iedereen naar zit te staren als ze met me praten, omdat het licht er anders op valt en dat gewoon opvalt en alleen maar erger wordt. Zodat ik nu alles dwangmatig recht en netjes moet duwen. Gewoon even terugzetten. Zonder blokjes, touwtjes, haakjes en weet ik veel wat er allemaal bij zo'n geval komt kijken.

 

"Waarschijnlijk moeten toch eerst alle vier de verstandskiezen eruit, dus je hebt voldoende tijd!" grapte de tandarts nog.

 

Zoveel goed nieuws op een dag: daar lachen we om! a.e.b.m.k.*

 

 

 

Onze konijnen krijgen een heropvoeding.

Aan het  Kwangie's Summer Drill Program for Derailed Bunnies leren ze één en ander bij over Beschaving.

 

Tafelmanieren bijvoorbeeld.

Brokjes worden naar binnen geschrokt en weggewerkt.

Hopeloos fatsoenloos!

En dus hoort u mij 's ochtends tegen twee wildenthousiaste konijnen roepen fluisteren:

"Rustig maar, jongens! Ruuuuuustig maar! Er is genoeg voor iedereen!"

 

En de toiletetiquettes.

Ook zoiets.

Hoewel ze van het vrouwelijke geslacht zijn en met mij als lichtend voorbeeld *kuch* toch echt dametjes in de dop moeten zijn, hoor ik mezelf opvallend vaak "Niet spetteren, nijntjes! Nètjes plassen!" zeggen.

Serieus!

 

Het is maar de vraag of de intensieve konijnentraining nog enige vormen van beschaafdheid aan kan brengen. Je kunt een konijn immers wel uit het slob halen, maar hoe haal je de sloeber uit het konijn?

 

Hoe dan ook.

De tijd dringt.

Nog drie dagen.

Tot ZIJ komt komen.

Papa en Moeders.

 

En dat is in Kwangie's wereld zoiets als Hoog Staatsbezoek meets Inauguratie Van Individuen Met Buitenproportioneel Veel Macht.

Niets wordt aan het toeval overgelaten.

Voorbereidingen worden getroffen.

Kosten noch moeite bespaard.

Alles moet voortreffelijk spik en span.

 

Mams ziet namelijk álles.

Werkelijk al-les.

Ik zeg je: MEER DAN ALLES!

 

En als ze het niet ziet, dan ruikt ze het wel.

Mijn angstzweet.

Angst om betrapt te worden op woning-mishandeling.

Nalatigheid en verwaarlozing van het ergste soort. 

 

Mensen, ik heb nog maar drie dagen om de boel aan kant te krijgen.

Drie dagen!

Dat is zoveel als... Helemaal niets.

 

Dus zit er maar één ding op: De konijntjes drillen, drillen, drillen!

Totdat zij non stop schrobben, stoffen, poetsen en boenen.

Dan komt het vast goed.

 

Vast.

Ik    :    Hier* staat dat vrouwen per dag twintigduizend woorden zeggen en mannen slechts                 

            zevenduizend!

Hij  :    ...    Kijkt televisie en staat dus op de offline-mode: oftewel ik-hoor-je-wel-maar-ik-luister-niet-stand ...

Ik    :    En dan ben jij ook nog eens zo'n uitzonderlijk geval, dat slechts honderd woorden per dag

            gebruikt.

Hij  :    ...

Ik    :    Praten we niet meer?

Hij  :    ...

Ik    :    Heb je soms je quotum van honderd woorden al bereikt?

Hij  :    Nee, hoor!
            Jij bent zo'n uitzonderlijk geval dat honderdduizend woorden per dag gebruikt.     

            Ik kom er gewoon niet tussen!

Ik     :    ...   -- __ --  ...

 

 

 

 

 

 

Zij die langer meelezen, hebben vast al eens kennis met haar gemaakt: Mijn Moeder.

A.k.a. Mam.

In de volksmond ookwel 'mien moeke' genoemd.

 

Beroemd om haar tact en diepzinnigheid.

Altijd vol wijsheden en redevoeringen.

En bovenal geliefd om wie zij is: Mijn mama!

 

Ik ben nogal een sportief type.

Mensen die mij kennen, zullen dit zeker beamen.

Héél sportief.

 

Zo kan ik bij gezelschapspelletjes gerust voor spek en bonen meespelen.

Geen probleem.

Ik kan goed tegen mijn verlies.

Ga niet mokken of moeilijk doen.

Gooi niets van tafel en sla niet met deuren.

 

Zo ben ik!

Niet dat ik me op de borst wil kloppen.

Maar ik ben onvermoeibaar sportief. 

Neem nu het marathon-slapen.

Ook écht mijn ding.

 

Het is wel flink trainen.

Dat wel.

Het leven van een sportvrouw gaat nu eenmaal niet over rozen.

Daar tegenover staat de voldoening die je eruit haalt.

En de erkenning natuurlijk.

Die is niet van de lucht.

En dan die jaloerse blikken.

Daar doe je het stiekem ook wel voor!

 

Hoe dan ook.

Ik zou nog uren door kunnen gaan.

Ware het niet dat ik nu moet trainen.

Want sportief.

Dat word je niet zomaar!