Als je wérkelijk niets te zeggen hebt, kun je in Nederland gelukkig altijd nog praten over het weer.
Het ene moment staan we met zijn allen in ons hemd, het volgende moment heb je geen droge draad aan het lijf. Niet gek dat het weer een dankbaar onderwerp is om aan te snijden als het gesprek stil valt.
Toch weet ik zelf nooit zo goed wat ik met 'het weer' moet.
Het regent. Of niet.
De zon schijnt. Of niet.
"Wat een weer, hè?"
"Het is @$#%weer"
"Ja, nou en of!"
En dan valt het gesprek eigenlijk wel weer stil.
Althans. Bij mij.
Wat voor zinnigs kun je hier nog aan toevoegen?
Juist.
Niets.
...
Wat een weertje, he?
Met dank aan Geartsje, die voorstelde dat ik over het weer kan loggen, als ik niet weet waar ik over moet schrijven.
Ze stelde overigens ook voor om over - ik citeer - "de kangoeroeplaag in het Zuidwesten van Australië of over de financiële problemen van Russische eenoudergezinnen" te praten.
Ookal zul je dit niet lezen, ik hoop dat je het zult weten.
Zoals je altijd alles weet.
Zonder een woord.
Of uitleg.
"Laat ze maar."
"Wees jezelf."
"Heb jij deze mensen echt zo hoog staan, dat je hun mening belangrijk vindt?"
Mijn papa.
Die de basisschool verliet om voor zijn moeder, broertjes en zussen te zorgen.
Omdat jouw vader door de Tweede Wereldoorlog veel te jong is komen te sterven.
En je als oudste zoon verantwoordelijk voelde voor je familie.
Mijn papa.
Ging op zoek naar werk.
Stapte op het vliegtuig, overnachtte in Zwitserland.
En startte een leven hier.
In het weekend ging je naar de wedstrijden van Go Ahead Eagles.
Omdat voetballen je échte passie was.
Op de terugweg at je een frikandel met sambal.
Want integreren was nergens voor nodig.
Je zou terugkeren.
En voor je moeder zorgen.
Als je genoeg geld had.
Maar toen kwam Broer.
En Zus.
En later ook nog een Derde.
Voor wie je een goed leven wilde.
Dus werkte je nog een paar jaar door.
In 1999 keerde je eindelijk terug.
Met pijn in je hart.
En ik heb het je niet gemakkelijk gemaakt door elke dag huilend aan de telefoon te hangen.
Maar het is goed.
Lieve Papa,
Je hebt ons zo veel meegegeven.
En alles wat ik kan doen, is proberen te onthouden wat je me geleerd hebt.
"Kijk altijd naar jezelf."
"Let niet op wat anderen doen."
"Wie is er nou gek? Degene die gek doet of degene die de gek serieus neemt?"
Maar ook:
"Ieder mens, ieder dier, zelfs iedere ienieminiekleine mier heeft een moeder. Wees je daarvan bewust. Want niemand verdient het om verdrietig te zijn om zijn eigen kind."
En de onvergetelijke:
"De wok moet goed heet zijn voordat je gaat koken!"
Een vrouw in hysterische toestand heeft óf één of andere stoornis óf last van hormonen.
Mannen daarentegen kunnen zo op zijn tijd van alles onder de leden hebben, maar dan noemen we het oerdriften. Een soort drang, overgeleverd vanuit de prehistorie, waar de arme vent he-le-maal niets tegen kan doen.
Vandaar dat Lief spontaan op de avond, midden in de woonkamer zijn nieuwste aanwinst in elkaar schroeft.
Ik : "Waarom ga je die barbecue nu in elkaar zetten?!"
Hij : "Dan kan ik hem mooi in de woonkamer zetten."
En daar staat ie nu dus ook echt, hè?
Het gevaarte.
Een gloednieuwe bakplaat met de toepasselijke naam 'Big Black BBQ'.
Hoe lang ik ook niet schrijf, mijn grootste fans blijven maar reageren.
´Chinese billen´ trekt nu eenmaal veel bezoekers op Google.
En daar ontvang ik dan ook regelmatig vele leuke en diepzinnige reacties op.
Bedankt daarvoor, jij anonieme lezer!
Maar goed.
Anno februari 2011 werd het toch echt tijd om iets nieuws te posten.
Iets waarmee ik de trouwe lezers als die überhaupt nog bestaan buiten de Chinesebillenzoekers om niet zou teleurstellen.
Een hoogstaand stuk, een comeback blog die het wachten meer dan waard is geweest.
Nu zou ik met VEEL HOOFDLETTERS KUNNEN VERMELDEN dat er een KLEINE KWANGIE op komst is. Dat die liefdesbaby het resultaat is van een gezellig avondje met Lief. Een bekroning op tien jaar sokken wassen.
Maar dan heb ik over negen maanden een probleem.
Omdat ik dan ergens een kind tevoorschijn moet toveren dat een beetje ergens op lijkt.
En ze liggen tegenwoordig niet meer zo voor het oprapen, die babies.
Dus moet het maar over iets anders gaan.
Iets zinnigs.
Of juist niet.
Waarom kunnen we het niet gewoon over neuzen hebben, bijvoorbeeld?
De neus.
Hoewel hij pontificaal in het gezicht zit - en daarom niet te missen - doen we met zijn allen alsof we hem niet zien. Ooit iemand horen zeggen dat ie op neuzen valt? En als dat al zo was, denk je dan ook niet: "Huh!?!"
Tijdens een goed gesprek is het de bedoeling dat je de ander in de ogen kijkt. Je blik mag niet naar beneden afdwalen. Dus geen kijkje in de cleavage, maar ook zeker niet naar de neus. Want dan kijk jij scheel en weet de ander niet waar hij kijken moet.
Niet naar staren, dus.
Hoe je neus er ook uit mag zien, hij is nooit - maar dan ook echt nóóit - onzichtbaar.
Dus ook niet in gezelschap van mensen aan of in je neus zitten.
Want dat is simpelweg niet chique, okee?
Verder valt er eigenlijk weinig te melden over neuzen. Behalve dat ie er zit. Of niet.
Maar het zou toch zo fijn zijn om voortaan alle mensen die ´Chinese neuzen´op Google zoeken, hier te kunnen verwelkomen. Kunnen ze een clubje vormen met die andere fanaten.
Over iets meer dan drie maanden ben ik weer eens jarig.
Nog maar 97 dagen om precies te zijn.
Natuurlijk word ik wederom 25, maar deze verjaardag heeft toch wel iets extra's.
Het is mijn eerste verjaardag als mevrouw Lief.
En om Lief een beetje te helpen: Mijn andere hand zou ook graag een ring willen!
Het is ook het begin van Het Echte Volwassenzijn.
Althans.
Zo zag ik dat vroeger altijd.
In de jaren dertig was je écht volwassen.
Maar ja, ik dacht ook altijd dat ik de kids - vier stuks wel te verstaan - al voor mijn dertigste eruit gepoept zou hebben. Net als dat ik voor mijn dertigste miljonair zou worden en met pensioen zou zijn. Wat overigens nog steeds mogelijk is. En ook dat ik bezig zou zijn met iets zinvols (wat dat ook moge zijn).
Ik was er echt van overtuigd dat ik op mijn dertigste héél erg wijs zou zijn.
Maar om de komende 97 dagen met mijn neus in de encyclopedieën te hangen is ook zoiets.
Daarmee valt de schade niet meer in te halen.
Toch moet een mens wel dromen hebben.
En ach, waarom ook niet.
Laat ik er maar even een lijstje van maken.
Voor de volgende dertig jaar.
Want dan, dan ben ik écht volwassen.
In willekeurige volgorde:
TO DO:
1. Nog een keertje sushi eten met al mijn vriendinnen.
2. kwangie.punt.nl omzetten in kwangie.nl
Van Zus en Gijs kreeg ik met kerst vorig jaar(!) www.kwangie.nl kado,
maar zoals u ziet, is die site nog niet bepaald van de grond gekomen.
3. Die reis naar New York, Tokyo en Canada maken.
4. Mijn eerste boek schrijven en een tweede en een derde.
5. Eens eten in een echt sterrenrestaurant. De Librije of iets dergelijks. Liever geen Mc Donald's.
TO DREAM:
1. Dat Lief en ik nog eindeloos vele zinloze dialogen mogen voeren.
2. Een medicijn ontwikkelen die kanker, aids en liefdesverdriet geneest.
3. De jackpot winnen in de Staatsloterij.
4. Dat 'men' eindelijk inziet dat oorlog nergens toe leidt en toegeeft dat Kwangie dat jaren geleden
al heeft geroepen.
5. Dat de NS erin slaagt alle treinen volgens dienstregeling te laten rijden.
Kwangie zoent niet zo graag...
Wereldvreemd!
|
29 November 2010 | 23:21:05
"Hoewel ik sociaal niet zo handig ben, ben ik behoorlijk handig in het vermijden van anti-sociaal gedrag."
kwangie, november 2010
Er zijn maar een paar mensen die ik graag zoen.
Dat zijn de mensen waar ik blij van word als ik ze zie.
De rest van de wereld zou ik het liefst niet zoenen.
Laat staan drie keer.
Het probleem is echter dat er geen duidelijke zoenetiquetteszijn.
Nergens staat vastgelegd wie je wel en wie je niet zoent.
Noch is bekend bij de hoeveelste begroeting het handjes-schudden vervangen wordt door de drie smakkerds.
Je moet het allemaal maar een beetje áánvoelen.
En weet je, je mag er niet eens eerlijk over zijn.
"Ik vind het niet zo prettig om je te zoenen. Het is niet dat ik je heel goed ken of zo. Vind je het okee als ik je een hand geef?" dat horen mensen gewoon niet graag.
En als je ze eenmaal voor het hoofd hebt gestoten, is de kans klein dat ze het gauw vergeten zijn.
Niet handig als je zo'n persoon nog vaker tegen gaat komen.
Of erger: Dat je bij die persoon in loondienst bent of op de erfgenamenlijst wenst te blijven staan.
En er wórdt me toch een partij afgezoend hier in Nederland.
Men!
Dat heeft, denk ik, te maken met de oerhollandse gezelligheid.
Alles is zo heerlijk knus. Zo samen bij elkaar. En voor je het weet zoen je elkaar drie keer bij binnenkomst en drie keer bij vertrek.
Ben je eenmaal beland in het zoen-stadium, dan is het niet meer de bedoeling dat je elkaar de hand schudt. Want dat is een degeneratie van de kameraadschap.
Er is gewoon geen weg terug.
Om te voorkomen dat ik met te veel mensen in dat hele zoen gebeuren beland, heb ik zo mijn maniertjes ontwikkeld om de mensen op een gezonde afstand te houden.
De geveinsde ziekte
Wat altijd werkt is de: "Ik kan je helaas niet zoenen, want ik ben snótverkouden!"
Lekker is dat.
Die zogenaamde mensen die je nabij staan, zijn spontaan vies van je als je aangeeft dat je ziek bent. Maar goed, ze zullen je in ieder geval met rust laten.
Het wrijfje
Een andere prima methode is het wrijfje.
Zodra iemand met een bedreigende houding op je afstapt, strek je je arm uit en pak je diens bovenarm stevig vast.
Vervolgens *wrijf* *wrijf* *wrijf* je quasi liefkozend over de bovenarm en breng je vlucht het gesprek op gang. "Heeeee, hoe is het met jou dan?"
Het is zeer belangrijk dat je daarbij zorgt dat de ander gaat praten.
Voor je het weet zijn ze vergeten dat ze je wilden zoenen.
*Pfieuw!*
Het voordeel van het wrijfje, is dat het vriendelijk overkomt en toch geen wrijving oplevert.
Oeh-aaaah!
Zie je het wrijven niet zitten?
Dan is er nog de ik-raak-helemaal-in-extase-van-het-nieuwe-kapsel/kledingstuk/figuurtje van de ander. Het vergt wel een beetje oog voor detail.
Nog voordat de ander in je comfortzone stapt, moet je een kreet slaken.
"OOOOOOH!", roep je dan, "wat zit je haar leuk!" of "wat een ontzéttend leuk jasje" of "jeetje, wat ben jij afgevallen, zeg!"
De ander zal bijna altijd op voldoende afstand blijven staan, zodat je hem/haar nog verder kunt bewonderen. En het mooiste is dat je er allebei blij van wordt!
Ik geef graag complimenten en als het dan ook nog eens goed uitkomt met mijn zoenfobie, dan is het alleen maar mooi meegenomen, toch?
Je ziet.
Ik moet behoorlijk mijn best doen om me niet te misdragen.
En het ligt echt niet aan jou.
Dat ik je liever een compliment geef of een ziekte veins of een wrijfje schenk.
En iedere keer als je de deur achter je dichttrekt, check je stiekem of ie er nog is.
Je zult hem nooit zomaar afgeven aan een vreemde.
Maar een goede buur, vriend of familielid mag hem best hebben.
Hoewel ik hem nog nooit ben kwijtgeraakt, kan ik 'm toch nooit vinden.
Ik ga er vrij nonchalant mee om, maar ik moet er niet aan denken om hem kwijt te zijn!
Dan zou ik iedere dag met een onbehaaglijk gevoel rond lopen. Brrrr!
Ik heb het over mijn sleutelbos.
Die volgens collega Y. veel persoonlijker is dan je denkt.
Je draagt hem iedere dag bij je.
Pimpt het al dan niet op.
En hoe iemand met zijn sleutels omgaat, vertelt veel over hoe je zelf bent.
Aldus Y.
Ik ging spontaan op zoek naar mijn sleutels.
Die altijd wel ergens in mijn tas zitten (maar nooit op een vaste plek).
En bekeek ze met hele andere ogen.
Want ja.
Ik ben vrij chaotisch en probeer dat te verhullen door gestructureerd te zijn.
En dat zie je terug.
Zo heb ik bewust de fietssleutels niet aan mijn huissleutels hangen.
Je zou de één ooit maar kwijt raken, niet?
Dan heb je in ieder geval de andere bos nog.
Het is een logica van nul, maar toch.
En welke sleutels draag ik bij me?
Onze huissleutel en die van het huis van Zus & Gijs.
Want daar loop ik zo binnen.
Verder hangen de sleutels aan een zwarte keycord van het werk.
En die sleutels zijn weer opgepimpt met sleutelhangers uit Hong Kong, Shanghai en Moskou.
Drie plaatsen waar ik namens mijn werk leuke tijden heb beleefd.
Ik denk dat je uit mijn sleutelbos kunt concluderen dat ik graag het zekere voor het onzekere neem. Wellicht ook dat ik een tikje workaholic ben (want van mijn 'gewone' reizen heb ik geen sleutelhanger ). Maar ook dat ik me welkom voel bij Zus en Gijs.
Het maakte me ook nieuwsgierig.
Hoe hebben andere mensen hun sleutels eigenlijk gebundeld?
Heb je veel of juist weinig sleutels bij je?
Hebben de eventuele sleutelhangers ook nog een betekenis voor je?
En weet je toevallig ook nog waar elke sleutel toe dient?
Want dat schijnt ook vaak voor te komen. Dat je rondloopt met een stuk metaal, waarvan je niet weet welk slot het opent.
Kortom:
Tell me more about your keys, and I might tell you some about yourself!
Lidwoorden zijn zeg maar niet mijn ding
Kwangie denkt
|
28 Oktober 2010 | 22:28:34
Weet je wat ik hevig frustrerend vind?
Lidwoorden.
Als eerste generatie allochtoon heb ik altijd ontzettend mijn best gedaan om goed Nederlands te kunnen. Ik wilde niet voldoen aan het stereotype Sambalbij? en eigenlijk ben ik gewoon te competitief om onder te doen aan wie dan ook.
Toen ik voor het eerst verbeterd werd omdat ik "die meisje" zei - wat tegenwoordig overigens hartstikke hip is - nam ik mij voor om alle woorden uit het hoofd te leren.
Toch moet ik toegeven dat ik geen snars begrijp van de 'de en het'.
Alle lessen van Meneer Altena ten spijt.
Ik snap er gewoon helemaal niets van!
Want wanneer is het de. En wanneer is het het?
Denk daar maar eens over na!
Ik heb het al aan veel mensen gevraagd, maar niemand kon mij ooit een sluitend antwoord geven.
En aan "Dat wéét ik gewoon." of "Je hóórt of het klinkt of niet" heb ik natuurlijk niets, hè?
Net zo min aan het consequente van de Nederlandse taal.
Want.
Waarom is het de mens, maar spreken we van "dat mèns!"
Meneer Altena heeft toch echt gezegd dat je 'die' gebruikt voor de-woorden en 'dat' voor het-woorden.
En hoe moet je ooit leren horen of iets klinkt of niet?
Zeker als je je bedenkt dat je gewoon de Chinees hebt, maar ook het Chinees.
Wat wel een wezenlijk verschil is, maar toch.
Ik heb echt gezocht naar een beetje houvast.
Maar die is er gewoon niet.
Het is de maan, de naam, maar het raam.
Het is de zak, de lak, maar het dak.
Het is de koe, maar het rund.
Het (de?) enige wat ik zeker weet, is dat (die?) ik het (de?) allemaal zo zeker niet weet!
Over hoe het nu allemaal anders is
Wat een mutsenleven!
|
18 September 2010 | 11:33:48
"En? Hoe voelt het nu? Voelt het anders nu je getrouwd bent?"
ABSOLUUT!!
Ik had het nooit kunnen vermoeden, maar het voelt echt helemaal anders.
Want.
Voortaan ga ik als mevrouw Lief door het leven.
Het klinkt nog een beetje raar.
Mevrouw Lief.
Kwangie Lief.
Maar het klinkt ook wel weer goed.
Thank God dat Lief geen Poepjes heet!
Ook mag ik eindelijk mijn prachtige ring om!
Elke dag!
Alle dagen van de week.
Loop ik nu met een wit gouden ring met twee diamantjes erin.
En hij is mooooooi, mensen!
Ik heb Lief al om een tweede gevraagd.
Waarop hij zwijgend zijn hoofd schudde.
Wat ook helemaal anders is.
Is dat Lief sinds twee weken mijn man is.
Mijn Man.
Oei!
Dat klinkt toch wel een beetje.
Uhm.
Hoe zou ik het zeggen?
Vul maar in:
Oud - Niet zo hip - Formeel - Raar - Ouderwets - Vreemd - Stom *
* doorhalen wat niet van toepassing is
Zullen we het er maar gewoon op houden dat Lief mijn Lief is??
En op één of andere manier stellen alle mensen simultaan spontaan dezelfde vraag.
"Zo. Wanneer komen de beesies?"
En dan hebben ze het niet over de beesies van de Appie.
Nee.
Ze hebben het over die ándere beestjes.
Die je negen maanden lang moet kweken.
Nou, bij deze.
Lieve mensen, nog láng niet.
En meestal probeer ik heel spontaan het gesprek een beetje een andere richting op te sturen.
Zo van.
Kijk eens!
Dit zijn foto's van onze dag!
Die prachtig, zonnig en hartverwarmend was.
Het kon gewoon niet beter.
Al die lieve mensen om ons heen.
En de leuke videoboodschappen van de mensen die er niet bij konden zijn...
Dus bij deze.
Om jullie af te leiden van de beesies-vraag.
Foto's van onze dag!
Lief en ik: Cheers!!
Even voor de duidelijkheid: Lief is géén Chinees.
Waarom?! Waarom?! Waarom mag je niet vaker in zo'n jurk rondlopen??
Het liefst zou ik alle zeshonderdéénendertig foto's hier online zetten, maar dat gaan we maar niet doen.
Niet alleen omdat ik niet weet of alle gasten het zo zouden waarderen als ze hun hoofd terug zien op het wereldwijde web. Maar ook omdat ik niet wil dat de computer crasht als ik al die foto's hier neer zou planten. Dat begrijpen jullie wel, toch?
De ongehuwde Muts neemt afscheid
Wat een mutsenleven!
|
02 September 2010 | 22:59:21
Dag! Daaaaag!
Hij : That's it?!?!
Ik : Niet goed?
Hij : Ik dacht dat je echt iets ging typen...
Ik : Ja, maar ik weet niet zo goed wat.
Hij : Denk er nog maar eens eventjes over na dan!
Goh!
Wat is ie streng.
Die aanstaande van me.
Ik moet van Lief een therapeutisch logje schrijven.
Moet.
Omdat ik rustig word van schrijven.
Therapeutisch.
Omdat ik vandaag nogal overspannen ietsjes minder Zen was.
En wat werkt nu beter dan alles los te laten?
Achter je te laten?
Weg te laten?
Dus.
Bij deze.
Neem ik officieel afscheid.
Van mijzelf.
Van de principieel ongehuwde ik.
De Kwangie die echt-nooit-van-haar-leven-lang-niet-wil-of-gaat-trouwen-want-ze-gaat-zichzelf-echt-niet-in-zo'n-belachelijke-trouwjurk-hijsen gaat haar laatste slaapje doen.
"Nee, hoor! Nergens last van!" is mijn antwoord op de meest-gestelde-vraag-van-het-afgelopen-jaar.
Bruiloftstress.
Trouwnervositeit.
Huwelijksspanningen.
Of ik er al last van had.
Nou, mensen.
Nee, hoor! Nergens last van!
Krap twee weken voor De Grote Dag slaap ik als een baby.
Ieder twee uur wakker, even rondje wc en ik draai me weer een keer om.
Ik maak me nergens zorgen over.
Misschien moet ik gewoon geen thee meer drinken voor het slapen gaan.
En die twee nieuwe grijze haren die ik laatst ondekte, vormen géén reden voor paniek.
Dat er ook nog een fruitvliegjesinvasie heeft plaatsgevonden, terwijl Moeder met het Alziende Oog over drie dagen in huis komt, is natuurlijk ook geen drama.
Ik ben helemaal zen. ZEN. ZZZZZENNNN!! Dat laatste schreeuw ik U allen gewoon even toe!
Dus dames en heren, maakt u zich over mij maar geen zorgen.
Ik ben zeer rustig en onverstoorbaar.
Voor mij geen bruiloftstress.
Of trouwnervositeit.
Laat staan huwelijksspanningen.
Nee, hoor! Nergens last van!
Ik ben zó kalm, dat ik maar even ergens in een hoekje in de foetushouding ga liggen!
Ik ben geen stresskip. Nee, hoor! Hoe kóm je daarbij? Ik ben hartstikke zen. *kuch*
Hij en ik: 20 augustus 2000
Kwangie kijkt terug
|
19 Augustus 2010 | 23:29:32
We gaan even terug in de tijd.
En wel naar het jaar 2000.
Het jaar van de Big Bang -volgens computernerds- en van Het Einde der Tijden -volgens fanatici-, maar ook het jaar dat Kwangie en Lief elkaar tegen het lijf liepen.
Zoals alle verhalen waarin Lief en ik samen voorkomen, zijn er meerdere versies in de omloop.
Dit is de mijne...
In het jaar 2000 deed Lief voor het eerst vrijwilligerswerk: Tien dagen lang ontfermde hij zich over een groepje eerstejaars geschiedenis studenten. Jongelui die in hun vrije tijd graag ouwe koeien uit de sloot halen. Die moest hij natuurlijk op sleeptouw nemen langs de beste kroegen van Nijmegen oudste stad van Nederland!
Zo geschiedde het dat Lief zijn taak zeer serieus opvatte en mij onder zijn hoede nam.
En dat deed ie met verve!
Hij was één en al aandacht en zorgzaam en lief en attent en woest aantrekkelijk om te zien.
Dat hij zijn overige mentorkinderen sterk verwaarloosde kon mij op dat moment niet zoveel schelen. Ik was helemaal om!
Tien jaar na dato zijn veel herinneringen vervaagd. Maar deze zal ik nooit meer vergeten!
Het was een uur of 5 's ochtends.
We hadden de hele avond op één of ander fout feest doorgebracht en rolden net de kroeg uit toen we met de fiets in de hand op straat stonden.
Lief doorbrak de stilte.
Hij : "Zullen we aanfietsen?"
Ik : "Wát zeg je?"
Hij : "Zullen we AANFIETSEN?"
Ik : "Pardon?"
Hij : "AAN.FIETS.EN!"
Ik : Och gut, hij kan de 'g' niet uitspreken! "GAAN fietsen?"
Hij : "Okee!"
En we fietsten samen de toekomst tegemoet.
Het duurde nog weken voordat ik doorhad dat het zijn soort te doen gebruikelijk is om in deze situaties nooit een 'g' te gebruiken. Het kwartje viel toen zijn moeder met de auto wilde aanrijden, maar nergens tegen aan wilde botsen
En zo neem ik plaats achter de laptop om een stuk uit de mouw te schudden.
*schud*
*schud*
*schud*
"Ik ga een nieuw stuk schrijven!", roep ik.
"Waarover dan?" vraagt Lief.
"Geen idee!!"
En ik heb werkelijk geen idee, lieve mensen!
Moet ik de wereld weer eens lastig vallen met onze trouwsores?
Come on, Kwangie! Trouwen is zoooo Wesley & Yolanthe. Boooooring!!
Of zal ik vertellen hoe geweldig mijn niet-zo-nieuwe-fiets-meer fietst?
O nee, die hadden ze allemaal alweer gezien.
Nee, wacht! Ik kan natuurlijk schrijven over Luke en alle woordjes die hij zegt tegenwoordig.
Meer, auto, uit, nee, twee auto's, jie jie (tante), koek, peer, grote auto, kikker, zitten, fiets, vlieg, groene auto, ome Rrrrroel, Robben, mama, papa, auto auto... Je merkt nu al waar zijn passie ligt!
Of weer een zinnig gesprek tussen Lief en mij transcriberen?
Ik : "Waarom krijgt hij een gele kaart?" bij de wedstrijd Ajax-Paok Saloniki
Hij : "Omdat hij niet wachtte op het fluitje van de scheids."
Ik : "Moet dat dan?"
Hij : "Wel als hij dat zo duidelijk aangeeft. Hij wees uitdrukkelijk op zijn fluitje ten teken dat de speler moest wachten met zijn vrije trap, zodat hij de muur kan zetten."
Ik : "Hoe kan het toch dat je..."
Hij : "...alles van voetbal weet?"
Ik : "Nee, dat je wat voetbal betreft, altijd meer dan twee woorden gebruikt!"
Hij : "Weet niet."
Of zal ik stiekem toch nog een kleine update geven over De Grote Dag met het risico dat ik voortaan als Die Idiote Trouwgek door het leven ga?
Ring is besteld, jurk mag bijna opgehaald worden en de schoenen zijn binnen. Zelfs de accessoires zijn bijna compleet - voor zover je ooit genoeg sieraden kunt hebben - maar Lief heeft nog niets gekocht voor 3 september. Daarom hou ik hem extra goed in de gaten om me ervan te verzekeren dat ie niet al het geld heeft opgespaard om zich vóór 3 september nog in Tokyo te vestigen!!
Hoe dan ook.
Lieve bezoekers, ik weet het ook allemaal niet meer!
Wat leest de mens tegenwoordig graag?
Wat wil je allemaal weten over het leven van een muts?
Laat het gerust even weten en ik zal proberen er iets van te breien!
Met eeuwige dank en vele credits voor de inspirator natuurlijk!
Moederdagherinnering
Wereldvreemd!
|
09 Mei 2010 | 14:57:22
De telefoon ging.
Het was moeders:
"Goh, ik dacht, waar blijft je telefoontje. Ik bedoel, het is tenslotte Moederdag. En je broer en je zus hadden allebei al gebeld. En ik zei nog zo tegen je vader: 'Waarom heeft de Derde nog niet gebeld?' en ik wist zeker dat je nog van plan was om te bellen, aangezien het Moederdag is, maar ik had geen zin meer in wachten, dus ik dacht, ik bel jou maar.
Waarom heb je mij niet gebeld?"
Laat dit een waarschuwing zijn voor alle kinderen die hun Moeders nog niet hebben gebeld op deze grijze zondag: Bel haar! En snel een beetje!
"Listen, Kwan", zei vriendinnetje R., "wat er ook gebeurt, als een jongen je vraagt naar je favoriete fruit, dan moet je altijd - ik herhaal áltijd - zeggen dat dat aardbeien zijn."
Aardbeien - of strawberries zoals zij ze noemde - zijn nu eenmaal schattige vruchtjes.
Zoet, mooi en vriendelijk fruit. Precies zoals jij wilt dat de jongen in kwestie jou ziet.
Je bent immers wat je eet. En dat betekent dat ik een aardappel ben.
Strawberries dus.
Toen ze merkte dat ik de ernst van deze gouden tip niet inzag, kwam er een heel betoog.
"Maar, denk je eens in hoe hij je ziet als je zegt dat je graag watermeloenen eet?" en ze hapte smakelijk in een denkbeeldige meloen.
*Hap!*
*Slurp!*
*Afvegen met de mouwen*
"Nou?"
"Hoe graag ik ook watermeloenen eet, ik zal altijd gaan voor de strawberry. Want die zijn tenminste leuk! Sinaasappels zijn ook uit den boze en bananen haal je maar helemaal niet in je hoofd!", waarschuwde R. me. "Passievruchten werken ook niet, want eigenlijk weet niemand hoe je die dingen moet eten, dus hou het maar gewoon op strawberries, ok?"
Deze levenswijsheid is met stip de allerbeste tip die R. mij ooit heeft gegeven.
En daarom deel ik hem vandaag met u.
Strawberries, dus!
Al moet ik toegeven, dat tot op de dag van vandaag nog nooit een jongen interesse heeft getoond in mijn favoriete fruit.
Ik ben twee en ik zeg: "Nee!"
Hij en ik
|
23 April 2010 | 23:53:51
Afgelopen week is het twee jaar geleden dat Kwangie haar allereerste stukje het universum in stuurde. Wij zijn ondertussen 733 dagen, 222 logjes en acht (!) kilo's verder, maar dat weerhoudt me er niet van om de wereld te voorzien van nutteloze feiten.
Zoals deze.
Ik stond vandaag voor het eerst sinds jaren weer eens op de weegschaal en toen zag ik de teller steeds verder omhoog schieten.
Mijn mond viel open van de acht extra kilo's die ik aan mijn lijf heb gegeten geschonken.
Ik twijfelde geen moment: Het roer moet om!
Ik : "Ik stop met snoepen!"
Hij : "Hmmm..."
Ik : "Serieus! Dit kan zo niet meer!"
Terwijl ik een uitgebreid betoog voerde over de trouwjurk obesitas en bollende buiken, waar geen kinderen achter verschuilen, begon Lief in de keuken te rommelen.
Hij kwam terug met een bordje ijs met verse aardbeien.
Ik : "Nee, dank je. Ik moet op de lijn letten. O, wacht even. Aardbeien mogen vast wel!"
Hij : "Hmmm..."
Ik : "Het moet er maar weer eens af. Wat een onzin! Acht kilo... Tsss!"
Acht kilo in twee jaar tijd, dat betekent vier kilo per jaar! En als ik tachtig word, dan kom ik de komende jaren nog tweehonderd kilo aan!
In de tussentijd rommelde Lief in het voorraadkastje.
Hij kwam terug met een bakje borrelnootjes.
Ik : "Nee, dank je. Ik eet geen borrelnootjes meer."
Hij : "Hmmm..."
Ik : "En chips ook niet! No more chips for me! O nee!"
En wat voor verleidingen nog meer niet? Snoep, chocola, koekjes... Allemaal verleden tijd. Zeker weten! Wie smacht er nog naar stroopwafels als je lekker op een blaadje sla kunt kauwen? Lief knikte en stopte zijn hoofd weer in het voorraadkastje.
Hij keerde terug met een bakje chips.
Ik : "Hee, hallo! Luister je eigenlijk wel naar mij?"
Hij : "Hmmm..."
Ik : "Ik zeg net dat ik niet meer ga snoepen en jij komt met een bord ijs, borrelnootjes en chips!"
Hij : "..."
Ik : "Je moet me wel steunen in deze moeilijke strijd!"
Hij : "Dat doe ik toch?"
Ik : "Echt niet! Met al die verleidingen zo voor mijn neus!"
Hij : "Ja, maar kijk! Als ík alles opeet, dan hoef jij dat niet meer te doen!"
Thanks, babe! Als jij nog even verder eet, dan vliegen die kilo's er bij mij vanzelf af! :-)
De trouwsores van Kwangie
Hij en ik
|
18 April 2010 | 18:25:05
Ja, mensen, ik leef nog!
Al moet ik eerlijk toegeven dat het niet heel goed met me gaat.
Ik heb lang getwijfeld of ik erover zou schrijven.
Bloggen over je belevenissen is één, al je chaos op het internet storten is een compleet ander verhaal natuurlijk!
Maar goed.
Het zonnetje schijnt.
En ik weet zeker dat ik veel steun zal vinden in het op papier zetten van mijn probleem.
Zo niet, dan censureren we het toch gewoon?
Allereerst dit.
Ik ben een heel stoer meisje.
Ik sta met beide benen op de grond, verdien mijn eigen centen en zorg altijd goed voor mijzelf.
Houdt u dit beeld van mij even vast.
Van dit meisje is namelijk weinig meer over.
Het begon allemaal op een bewuste zondag, toen Kwangie en Zus hun eerste stappen zetten in een heus waar bruidsjurkenwinkel.
Voor veel vrouwen is zo'n bruidszaak een geweldige natte droom.
Ik huiverde bij het idee al.
De hysterie en tierelantijntjes die ertoe leiden dat vrouwen spontaan hun hele bankrekening over de balk smeten.
Daar moest ik niets van hebben.
Ik wist heel goed wat ik wél wilde.
Ik wilde trouwen in mijn Adidas.
Gezellig achter op de fiets naar het gemeentehuis.
Maar dat mocht niet van Lief.
"Ook niet in een witte Adidas?," probeerde ik nog.
"Neen," was het antwoord.
"En dat achterop de fiets, gaat ook niet gebeuren zeker?"
"Ik ga écht niet die berg op fietsen met jou achterop!" jammerde Lief verontwaardigd.
Okee.
Die berg waar Lief het over heeft, is daadwerkelijk wel een lichte glooiing in het Nijmeegse landschap te noemen, maar goed. Aangezien ik 3 september liever niet alleen voor het altaar sta,
kwamen we tot een compromis. En nu niet denken dat Lief thuis de broek aan heeft, hoor!
En dus gingen Zus en ik naar een heus waar bruidsjurkenwinkel.
In Utrecht.
Wat daar precies gebeurde, kan ik me niet meer herinneren.
Maar het was hysterie en waanzin all over the place!
Het vooraf vastgestelde budget ging binnen 10 minuten *hup* overboord.
Ik paste en ik paste.
Draaide in het rond en kirde.
Raakte op slag verliefd en nog eens en nog eens.
Mensen, serieus!
Je zou bijna trouwen en de dag erop weer willen scheiden om opnieuw zo'n jurk uit te mogen kiezen te mogen trouwen!
Ik wurmde me in zo veel mogelijk jurken en moest uiteindelijk letterlijk de winkel uitgeduwd worden.
Vreselijk!
Ik verkeer momenteel in een ontzettende identiteitscrisis.
Ik ben ik niet meer.
Ben ik dan toch niet zo stoer als ik dacht?
Wellicht schuilde het altijd al in me, maar ik zal het niet langer ontkennen:
Ik ben een echte Bridezilla, and I am proud of it!
Enkele hoogtepunten in Oslo
Wereldvreemd!
|
26 Januari 2010 | 19:51:27
Enkele hoogtepunten van mijn eerste dag in Oslo:
De milieuvriendelijke taxichauffeur
... die mij niet wilde meenemen, want het was maar een minuutje of vijf lopen.
Wat dat betreft kunnen de Noren nog wel wat leren van de Chinese gastvrijheid.
Stap je in Shanghai op de taxi, dan laat die man je gerust de andere kant van de stad zien!
De eerste scheurtjes in het huwelijk tussen mij en Lays
Sorry, hoor! Maar 7,- voor een zakje chips gaat zelfs mij te ver!
De telfout
Tja, soms, héél soms maak ik weleens een rekenfoutje.
Dan weet ik niet meer dat 40 gedeeld door 8 nogal veel geld is voor een Bros. Je weet wel, zo'n chocolaatje met veel gebakken lucht en weinig cacao om het lijf.
De minibar in de hotelkamer
Als er iets leuk is, dan is het wel de minibar op de hotelkamer.
Deze mag je namelijk helemaal naar eigen wens gebruiken!
Moet je in de meeste hotels alle genuttigde consumpties afrekenen, is hier van betalen geen sprake. De minikoelkast is namelijk helemaal leeg. Maar je mag hem wel naar eigen wens gebruiken, aldus het meegeleverde A4-tje.
De verdere problemen tussen mij en Lays
Pringles kosten hier maar vijf euro's.
En weet je, ze smaken eigenlijk best lekker.
Had ik trouwens al gezegd dat ik in Oslo zit? Ik zit dus in Oslo.
En zoals het een goede Chinees betaamt, heb ik nog maar weinig gezien, maar wel al veel gegeten!
Komt een vrouw bij de orthodontist
Wat een mutsenleven!
|
16 Januari 2010 | 21:31:51
... zegt de orthodontist tegen de vrouw:
"Ik wil u niet ontmoedigen, maar u moet écht gemotiveerd zijn, anders heeft het geen zin! Het duurt gemiddeld zo'n twee tot drie jaar, u moet iedere maand op controle komen, u kunt geen lange reizen naar het buitenland maken en dan heb ik het nog niet eens over de kosten gehad. Bovendien zult u het niet altijd even prettig vinden om op uw leeftijd met een beugel onder de mensen te moeten komen. Het zal ook niet altijd pijnloos zijn en naar alle waarschijnlijkheid moeten ook tanden en kiezen getrokken worden. Het heeft dus géén zin als u niet gemotiveerd bent."
En réken maar dat Kwangie gemotiveerd is! Wie wil er nu niet kapitalen neerleggen voor het trekken van tanden en kiezen? Laat staan op je dertigste rondlopen met vrolijk gekleurde blokjes op de tanden? Ik heb dan ook meteen een vervolgafspraak gemaakt. Ergens eind oktober.
Zo nu en dan krijg je van die prachtige fanmails, die je met de hele wereld wilt delen.
Dit was er zo eentje:
Ave, my gentleman!
The minute I heard my first love story, I started looking for you,
not knowing how blind that was. Lovers do not finally meet somewhere.
They are in each other all along http://natalylove.net/finalylove/ Sweetheart, I do not
just dream about you thoughts of you bring heaven to my every
waking hour. I do not just want to be with you I want to feel all
the fire of existence that we can share together. I do not just need
your kiss I hunger for it the way a spring rose craves sunshine
and rain. I am sure the day we meet will be the best and happiest
day in my life and I am waiting for it and for you, my love.
Open brief aan het Universum
Kwangie denkt
|
31 December 2009 | 09:49:29
Universum
t.a.v. Afdeling Klantenservice
Nijmegen, 31 december 2009
Betreft: Klacht
Beste Universum,
Als zondagskind heb je bepaalde privileges.
En die privileges wil ik graag terug, ja!?
Wat is er nu mis met een zorgeloos habitat?
Ik zie niet in waarom we de wind niet altijd in de rug mogen hebben dus ook als we naar het werk fietsen. En ik begrijp niet goed waarom U nog zoveel te wensen overlaat.
Zulke hoge eisen stel ik nu ook weer niet.
Gewoon een gelukkig en gezond bestaan.
Meer vraag ik niet.
En wilt U zich ook eens gaan bekommeren om alle andere mensen?
Naar het schijnt heeft U dit jaar nogal naar groen gras gestaard en hebben we allemaal onze portie wel weer gehad. Met een schamele 27,5 miljoen kunt U het niet meer goedmaken maar het zal wel helpen. Misschien.
Bij deze laten we 2009 dus héél gauw achter ons!
En niet vergeten: ik wil een zorgeloos en gezond 2010 voor ons allemaal.
Met slechts één minuut te gaan, ren ik het station binnen.
En ik twijfelde geen moment.
No way dat ik zwart zou rijden.
Want dat durf ik niet zo zit ik niet in elkaar.
Snel naar zo'n kaartjesautomaat.
Enkele reis > 2e klasse > Vol tarief > Vandaag geldig > Pinbetaling
Pinpas erin.
Met half oog op de stationsklok, tikte ik mijn pincode in.
Met de andere helft keek ik naar de trein die in de verte stond.
Dat wordt sprinten, dacht ik nog.
En ik sjorde nog wat aan het apparaat opdat dat de transactie zou versnellen.
Al met al kan het niet meer dan enkele seconden hebben geduurd, maar het mocht niet baten.
Ik miste hem faliekant op het nippertje.
Gelukkig rijden er meerdere treinen naar de plaats van bestemming, dus kun je ook zeggen dat ik ruim op tijd was.Het glas kan niet altijd half leeg zijn, mensen!
Later die dag.
In een tee-mobiel winkel.
16:00 uur.
Mensen, wat een prachtexemplaren!
Mijn hart was meteen verkocht aan een wel heel bijzondere Held.
Zo schoon.
Zo handig.
Zo geweldig heb ik ze in tijden niet meer gezien.
Ik twijfelde geen moment.
"Mag... Mag ik deze meenemen?" vroeg ik aan de verkoper.
"Maar natuurlijk, mevrouw! Ik zal even kijken of we hem nog op voorraad hebben," antwoordde de verkoper.
Mijn hart bonkte in de keel.
In een paar minuten zou die mooie telefoon van mij zijn.
Ik kon niet wachten totdat ik hem onder handen kon nemen!
"Dat is dan nog 69, mevrouw!"
"Ik wil graag pinnen."
"Geen probleem. U mag uw pas doorhalen!"
Pas doorhalen> Pincode > 'ok'
MAXIMUM BEREIKT
Ik kreeg ter plekke een hoofd als een pompoen. Vat u hem?
Maar... Dat kan helemaal niet!
Ik heb net mijn salaris gehad! En ik heb deze maand nog helemaal niets leuks voor mijzelf gekocht! Ik heb niet eens iets leuks gedáán! Laat staan... Hoe kan het dan...
Wait a minute! Wait a minute!
What happened here??
IK BEN GEWOON GESKIMD!
Vanmorgen op het station natuurlijk! Hoe stom kan ik zijn!
Heb ik wel mijn hand ervoor gehouden toen ik mijn pincode intoetste?
Vast niet. Ik lette natuurlijk weer eens niet op.
Ik had ook zo'n haast.
Shit! Ik moet die telefoon hebben!! Ik moet de bank bellen!!
"Lukt het, mevrouw?"
"Sorry, maar hier staat 'maximum bereikt' en dat kan niet. Ik denk dat ik geskimd ben. Ik ga even langs de bank en dan kom ik terug, okee?"
"O jeetje! Dat is goed, hoor! Ik hou hem zolang wel voor u apart!"
Op hoge poten rende ik naar de bank.
Het is dan niet mijn eigen bank, maar ze zijn vast hartstikke geïnteresseerd in mijn geval.
Ik weet nog precies bij welk apparaat het is geweest.
En ze hebben voor enkele honderden euro's mijn rekening leeggeplunderd.
Stelletje rotzakken!
"Goedenmiddag mevrouw, hoe kan ik u van dienst zijn?" zei de bankmedewerker vriendelijk.
"Ik denk dat ik geskimd ben. Kan ik hier mijn rekening nakijken?"
"O echt? En waarom denkt u dat dat gebeurd is?"
"Omdat ik net 'maximum bereikt' heb, terwijl dat niet kan!"
"Nou, dan gaan we dat gauw nakijken!"
Jeetje, dat mij dit juist moet overkomen.
En dan net nu.
In december, waarin ik nog miljoen kadootjes moet halen.
Hoe lang zou het duren voor de bank het geld heeft terug gestort?
Een week?
Twee weken?
Misschien hoef ik dan helemaal geen kado's meer te halen!
Sorry jongens, maar ik ben geskimd. Dus hopelijk vinden jullie deze kerstcake ook lekker? Helemaal zelf gebakken!
Scheelt ook weer feestdagenstress.
Zou mooi zijn.
Nee!
NEE!!
Dit kan niet waar zijn.
Laat dit niet waar zijn!
Kan ik nog vluchten?
"Zo mevrouw, het ziet er naar uit dat u de afgelopen dagen gewoon teveel heeft gepind!"
De bittere waarheid wil, dat ik in de tussentijd Lief en het werk al had gebeld over mijn marterlaarschap.
Sinterklaas maakt alles goed!
Wat een mutsenleven!
|
04 December 2009 | 10:48:06
Het onmogelijke is mogelijk geworden!
Sinterklaas heeft mijn klaagblog gelezen en voelde zich zo schuldig dat hij drie kleine Chineesjes aan hun lot heeft overgelaten dat hij een pakje op de post heeft gedaan.
Met daarin van alles waar Kwangie behoorlijk blij van wordt!
Een boek voor in de trein, chocolade -letters, munten, -Sinterklaas en pepernoten om de winterdagen door te komen.
En weet je wat er nog meer bij zat?
Een excuusbrief.
Voor zijn afwezigheid in de jonge jaren.
En weet je, ik geloof dat het hem echt spijt ook!
Nou, dan smelt je toch ter plekke?
Ik bedoel, zo'n ouwe man, die zijn fouten durft toe te geven.
Waar vind je ze tegenwoordig nog?
Nou, bij deze:
Sinterklaas, ik vergeef u!!
Lieve Kwang,
Jouw blog van 14 november doet ons veel verdriet.
De Sint en ik, wij wisten het niet.
Er moet iets verkeerd zijn gegaan met het Grote Boek.
Daardoor waren jullie waarschijnlijk al die jaren zoek.
Het doet ons heel erg pijn om te lezen over het gemis.
En dat er nooit eens iets in je schoen gelegd is.
Drie kindjes die maar in hun bedjes lagen te hopen
en wij, die dan jullie huis voorbij lopen.
Goedmaken kunnen wij al die jaren niet meer
Daarvoor doet het waarschijnlijk te zeer
En hoewel het waarschijnlijk niets oplost
Sturen we jou dit pakje per post
Met alles wat jou door je neusje is geboord
en wat eigenlijk elk jaar bij het Sinterklaasfeest hoort
Daarbij doen we nog een cadeautje klein
Dat je mee kunt nemen als je weer eens reist met de trein
Lieve Kwang, veel liefs van mij en de Sint,
we hopen dat je ons zoenoffer een beetje acceptabel vindt?!
* Dank je wel, lieve lieve hulppiet Toetje, ik stond echt met mijn mond vol tanden!
Sinterklaas discrimineert
Wereldvreemd!
|
14 November 2009 | 23:04:42
Sinterklaas discrimineert.
Dat is de enige logische conclusie die je kunt trekken.
En dan heb ik het niet eens over de Zwarte slaafjes Pieten.
Neen.
Ik heb het over mijzelf.
Laat ik even bij het begin beginnen.
Bij ons thuis, vroeger, had je Broer, Zus en ik.
Drie kleine Chineesjes.
Lief, schattig en slim.
Precies wat je van drie kleine Chineesjes mag verwachten.
En toch.
Tóch, hadden we alledrie nog nooit van een Goedheiligman gehoord die gratis pakjes rondstrooide.
Wat op zich geen probleem was, totdat we vier werden en naar de basisschool gingen.
Daar leerden we dat een oude meneer uit Spanje met zijn roversbende midden in de nacht je huis binnensloop om je schoen leeg te halen.
Ik heb er nachten van wakker gelegen.
Gelukkig had ik nog niet begrepen dat stoute kinderen in een zak mee naar Spanje moesten, want anders was ik spontaan gaan bedplassen.
Hoe dan ook.
Dágen waren we er op school mee bezig.
We maakten tekeningen voor in de schoen, knutselden Pieten en Sinterklazen van wc-rollen en we zongen Zie ginds komt de stoomboot alsof ons leven ervan afhing. Hij komt! Hij komt!
Maar wie er ook kwam, hij liet verstek gaan.
Het enige wat ik in mijn schoen vond was een brief met het verzoek 's avonds de lampen uit te doen zodat Broer kon slapen. Wat ik bijzonder toevallig vond, want Broer liep al langer te zeuren dat ik moest leren slapen in het donker. De volgende morgen toen de kinderen uit de klas hun kadootjes tentoon spreidden, liep ik daar dus rond met die brief.
Dit is mijn vroegste herinnering aan Sinterklaas.
Een persoonlijk bericht dat mij vraagt te slapen in het donker, terwijl ik dat doodeng vond.
Kun je je voorstellen dat ik daarvan behoorlijk in de war raakte?
Al die andere kinderen met de gek gaafste presentjes en ik dan 'alleen maar' die brief?
Ik snapte gewoon niet wat ik verkeerd had gedaan.
Het jaar daarop was het wéér raak.
Niets in de schoen of onder de schoorsteen.
Niet eens een chocoladeletter.
Terwijl dat zo'n beetje de aardappel onder de kadootjes is.
Het jaar erop net zo.
Niets.Geen.Kadootjes.Voor.Kwangie.
En daarom.
Daarom kan ik slechts één conclusie trekken:
Sinterklaas houdt niet van schattige Chineesjes.
Sinterklaas discrimineert.
Voor degenen die het willen weten: Ik slaap nog altijd met een lampje.
Van Maartje kreeg ik de opdracht met de billen bloot te gaan.
En ach, waarom ook niet?
Ik weet zeker dat mijn bekentenissen bij zullen dragen aan een betere wereld.
Dus.
Bij deze.
Tien dingen die u altijd al hebt willen weten, maar nooit hebt durven vragen:
TEN CONFESSIONS OF A MUTS
1.
Ik ben dol op internet shoppen.
Met mijn koopwoede aankopen steun ik al die prachtige winkelketens in deze barre economische tijden. Meer kun je niet betekenen voor de medemens, vind je niet?
En stiekem vind ik het gewoon hartstikke leuk om elke keer vol verwachting naar de brievenbus te lopen!!
2.
Ik kan niet poepen bij mensen thuis die van dat grijze, recycle schuurpapier aan de muur hebben hangen. Geloof me nou maar, nooit besparen op zoiets basaals als toiletpapier.
3.
Ik heb een lichte tic wat haren wassen betreft.
Als ik niet twee keer shampoo en één keer conditioner gebruik, dan vallen alle haren van mijn kop.
Althans. Dat denk ik. Al jaren.
4.
Luke is de mooiste baby van de hele wereld.
En ik snap dat iedereen een wit voetje bij de ouders wil halen, maar kom op. Iedere blinde kan het zien: Luke lijkt het meest op zijn tante.
5.
Ik denk de hele tijd dat ik zwanger ben.
Niet omdat we er mee bezig zijn.
Of omdat ik een notoire pil-vergeetster ben.
Maar omdat ik al héél lang let op wat ik eet (sinds maandag al!) en ik nog steeds geen grammetje ben afgevallen. Bovendien begin ik hier en daar een buikje te ontwikkelen. En ik ben toch echt liever zwanger dan dat ik toe moet geven dat ik de afgelopen weken nogal buitensporig heb geleefd.
6.
Ik kan niet bellen.
Ik kan wel face to face kwebbelen en gezellig doen, maar over de telefoon voel ik me altijd een beetje verloren. Je moet altijd door zo'n sociale procedure voordat je to the point mag. Zo van:
"Hee hallo!!"
"Stoor ik?"
"Waar ben je nu?"
"Alles goed?"
"O ja hee?"
"Dat méén je niet!"
"Echt waar??"
"Nou!"
"Maar hee, waar ik eigenlijk voor bel..."
Kijk! Daar hou ik dus niet zo van. Je mag nooit rechtuit zijn over de telefoon en dat is jammer. Wat is er toch mis met een simpele:
"Hee hallo! Luister, wil je eventjes hierheen komen, want ik heb geen zin om die hele weg af te fietsen naar jou toe."
7.
Ik geloof dat Michael Jackson nog leeft.
8.
Ik vind Lief zo leuk omdat hij stiekem slimmer is dan ik.
Maar dat hoeft hij niet te weten natuurlijk.
9.
Ik ben al jaren vegetariër, maar heb ooit in een dwarse bui een hap frikandel gegeten. Stiekem. En lékker dat ie was! Ik voel me er nog schuldig over.
En nee, ik ben nooit meer in de verleiding geweest.
Ik vind het gewoon te erg om lijken dieren te eten.
Iemand opgevallen dat ik twee weken weg ben geweest?
Ik ben dus twee weken weg geweest.
Naar Shanghai en Hong Kong.
Waar ik leefde ik als een varken in de bio industrie God op aarde.
Mijn dagelijkse beweging bestond uit het nog-even-op-het-andere-oor-liggen en het wegkauwen van al het lekkers wat de Aziatische keuken je te bieden hebt.
Man!
Wat een heerlijkheid!
Beetje jammer dat we gisteren thuis zijn gekomen.
En dat ik vandaag alweer moet werken.
Vooral omdat ik om 4 uur 's nachts al last had van Grote Honger en wagenwijde ogen.
Dus ik zeg: we maken er maar weer het beste van.
Van deze maandag, die sowieso al verschrikkelijk is, zoals alle maandagen verschrikkelijk zijn, maar die zo na de vakantie al helemaal niet te verteren valt.
Pfff... Volgens mij ben ik nu alweer toe aan vakantie.
In mijn jeugd maakte ik voor het eerst kennis met chips.
Mijn ouders boden het me eens in de zoveel tijd aan.
Natuurlijk had ik ook 'nee' kunnen zeggen, maar mijn nieuwsgierigheid was te groot.
Hoe zou het proeven?
Wat zou er gebeuren als ik de hele zak in mijn eentje leeg zou eten?
Kan ik sneller dan Broer de zak op krijgen? het antwoord luidt: neen.
Langzaam begon ik ook zelf te experimenteren.
Struinde ik supermarkten af op zoek naar nieuwe soorten en smaken.
Van naturel naar paprika naar bolognese.
Altijd die drang naar sterker spul.
Bleef het in het ouderlijk huis nog bij incidenteel gebruik, eenmaal op eigen benen kamers begon het buitensporig consumeren. Die zaligmakende smaaksensatie in combinatie met het onweerstaanbare gekraak, zorgden ervoor dat ik meer en meer afhankelijk werd.
Geen dag zonder chips.
Geen chips zonder Kwangie.
En zo leefde ik van aardappel naar aardappel.
Iedereen wist van mijn passie en hield er ook rekening mee.
Lief neemt altijd een zak of twee, drie mee als hij boodschappen doet.
En als ik ergens op visite ga, zorgen de gastheren- en vrouwen er altijd voor dat ze sjips in huis hebben. Bang dat ik ga flippen en alles overhoop haal op zoek naar die laatste kruimel die wellicht op de grond is gevallen. Voorkomen is immers beter dan genezen.
Toch ging afgelopen maandag de knop om.
Ik lag op de bank met mijn zak te dippen in een sausje, toen ik besefte dat het maandag was.
Máándag, mensen!
De slechtste dag van de week.
Was ik dan zo verslaafd dat ik chips zonder reden eet?
Kon ik werkelijk waar niet meer zonder?
Kortom: Is hier sprake van een uit de hand gelopen hobby?
En dus kapte ik die dag resoluut met chips.
Gewoon cold turkey.
Gestopt.
En nu?
Nu ben ik al vijf dagen clean.
Koude rillingen wisselen zich af met koortsige periodes waarin ik me op een groot chipsfestijn waan met mij als eregast.
Ik voel me beroerd en ellendig.
Het lontje werd steeds korter en korter.
En mijn humeur heeft het dieptepunt bereikt.
Het zullen wel afkickverschijnselen zijn, veroorzaakt door een tekort aan plezierig zetmeel.
Natuurlijk 'kende' ik Nicolekebolleke al van de vele leuke stukjes die ze schrijft, maar zo life praten was ook zeker gezellig! Daaruit bleek Nicolekebolleke écht een sportief meisje te zijn. Zo eentje die tegen een stootje kan en raad weet met ballen. Knap vind ik dat!
Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik dat namelijk helemaal niet.
Ik ben meer van het, uhm, niet-sporten.
Dat is zo ondertussen wel bekend.
Evenals dat ik niet kan rennen.
Maarre en nu komt het wat weet ik eigenlijk van jullie?
Nou?
Eerlijk?
Veel te weinig!!
En daarom wil ik jullie vragen, lieve lezers, lurkers en loggers: Stel je je eens voor!
Wie ben je?
Wat doe je?
En laat vooral alle gênante bijzondere weetjes niet achterwege!
Dat zou ik heel leuk vinden!
Toetje schreef onlangs een briljant logje waarin zij haar lezers opriep zich voor te stellen. Alle credits gaan dus naar haar!
Enkele dingen die Kwangie heeft geleerd in Rusland
Wereldvreemd!
|
10 September 2009 | 20:07:43
Mr. Bean taal zegt meer dan duizend woorden
Als het op communicatie komt, spreekt Mr. Bean boekdelen!
Margot is een slet
De naam Margot klinkt sexy in het Russisch. Niet voor niets noemen veel dames van lichte zeden zichzelf 'Margot'. Het wordt geassocieerd met stout en wild.
Zelf doet Margot me vooral denken aan de zus van Anne Frank.
Robert Schumacher heeft een Russische halfbroer
De gemiddelde vrouw hier heeft een flinke borstpartij die je veel angst respect inboezemt.
Volgens de locals heeft de omvang alles te maken met bad karma. Daaraan kun je afzien dat niet alle mensen even braaf zijn geweest in het verleden! Was ik vroeger maar een heel slecht meisje!
50% van de inwoners in Zweden is analfabeet
Slechts één op de twee huishoudens in Zweden heeft de boeken van Stieg Larsson in hun boekenkast staan.
Special water
Alle mensen opgelet! Met het oog op de verwachte griepgolf in het najaar (nu dus), is het niet onverstandig om flessen wodka in te slaan. Wodka, niet voor nietshet speciale water genoemd, zuivert het bloed en is dan ook een goed alternatief voor Tamiflu. Gebruik op eigen risico! Ik heb deze volkswijsheid niet getest!
Teletubbies en mooi paars gaan niet samen
Dagelijkse beweging is belangrijk, maar daarvoor hoef je je waardigheid nog niet aan de duivel te verkopen.
Magische paddestoelen en drinken in de bus
Toen ik verbaasd was over een drinkende man in de bus, lachte mijn collega: "You may not drink in bus in Holland? But you may eat magic mushrooms and smoke grass?! You people are crazy!"
Special water
Wereldvreemd!
|
08 September 2009 | 17:42:32
Understatement of the year:
"Kwan, have you ever tried this special water from Russia?"
"Special water? Like from a big lake?"
"No, no. It's called VODKA and it is a traditional specialty!"
Het zal wat stiller zijn de komende dagen, want Kwangie zit vanaf morgen zonder internet!
Ik beloof dat ik van het speciale water af zal blijven, want comazuipen staat niet zo charmant in het buitenland is niet aan Kwangie besteed! Tot gauw!
Run, Kwangie, RUN!
Wereldvreemd!
|
06 September 2009 | 10:21:09
Ik kan niet rennen.
Zo!
Het hoge woord is eruit.
Ik kan gewoon niet rennen.
Het spijt me dat jullie een illusie armer zijn, maar ook ik kan niet alles.
Nu heb ik daar in het dagelijkse leven weinig last van.
Meneer Dijkstra, de gymleraar, zit niet meer achter mijn broek.
Ik hoef dus ook niet meer twaalf minuten rond te rennen voor lichamelijke vorming.
Die vormingen kwamen vanzelf, dank u!
En iemand recentelijk nog als een shuttle heen en weer hoeven hollen?
Ik bedoel maar!
Toch zat het me nogal dwars dat ik niet kan rennen.
Ik kan nu eenmaal niet graag iets niet.
Dat maakt me toch net ietsjes meer menselijk minder perfect.
En wat als ik eens een keertje midden in de nacht in een donker park rondloop, langs - ik zeg maar wat - een kerkhof of zo en dat dan out of nowhere een hele griezelige, harige... enfin, ik het écht op een lopen moet zetten?
Dat ik dan ergens dood gevonden word en Lief snikkend aan de politie zal verklaren: "Ze kon gewoon niet rennen. Dat heeft ze nooit gekund."
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook nooit de moeite heb genomen om te leren rennen.
Ik luisterde gewoon niet zo graag naar meneer Dijkstra in zijn blauwe trainingspak.
Had ie een roze pak gehad, dan was het een heel ander verhaal geweest.
Dan was ik niet helemaal sportief gehandicapt.
Of bang voor ballen. Kan iemand mij uitleggen wat er zo verantwoord is aan trefbal!?!
Toch was ik laatst eventjes mijn beperking vergeten.
Het zat namelijk zo.
Ik heb een nieuw Adidasjasje bemachtigd.
Voor bij mijn collectie Adidasjasjes.
Ik hoef vast niet te vertellen dat geen daarvan blauw is.
Hoe het ook zij.
Dat jasje stond me zo goed, dat ik me ineens een heel sportief meisje achtte.
Zo eentje die midden op straat een flik flak doet.
Eentje die de Grote Jongens met gemak eruit loopt.
In dat outfit kreeg ik de grootste behoefte om me op zo'n loopband te begeven.
Ik zag mezelf al helemaal kek voorbij zoeven.
En laten we nu een gratis gym hebben hier in het hotel.
Zo eentje met veel spiegels, waarin ik mezelf mijn jasje zo goed kan bewonderen.
En ach.
Wat kan mij het nou schelen?
Ik kom hier in Moskou vast geen bekende tegen!
Aldus vertrok Kwangie in haar paarse jasje.
Naar de gym op de tweede verdieping.
Waar ik plaatsnam op zo'n treadmill en op quick start drukte.
Jaja, lekker verantwoord.
Niets geen handleidingen lezen of me in laten lichten.
Nee, gewoon, *hup* d'r op!
En d'r weer af!
Want men!
Wat schrok ik me rot.
Van het paarse gedrocht dat als een huppelende Teletubbie met de armen loopt te zwaaien in de spiegel!
Wake up call and communication issues
Wereldvreemd!
|
31 Augustus 2009 | 20:42:24
Vanmorgen 8:00 uur stipt ging de telefoon:
"Haaaaaai!! Hallo!! Dit is je Broer!"
"O hoi! Goedemorgen!"
"Lag je nog te slapen? Het is al 8 uur!"
Broer, fan van kwangie.punt.nl van het eerste uur, was juist begonnen het laatste logje te lezen.
"Hebben ze daar ook meloenen?", vroeg het arme schaap, niet wetende dat Kleine Zusjes groot worden en hun interesses verder gaan dan eten alleen.
"Uh, ja hoor. Watermeloenen, galiameloenen... Maar daar gaat het eigenlijk niet over."
"Hahaha!"
"Waar zit je nu?"
"In Shanghai."
Na dit zeer diepzinnig telefoongesprek, vertrok ik naar de ontbijtzaal voor een rondje flensjes met honing en röstirondjes. Dit alles wegspoelend met een pot grijze Earl en een goed boek.
En toen, en toen...
Gebeurde er he-le-maal niets meer!
Tja, dat kan gebeuren als je alleen maar eet, slaapt, leest en werkt.
Zodat het hoogtepunt van de dag een poep en een scheet is.
Die ik uiteraard graag met u deel, maar waar u wellicht niet op zit te wachten.
En dus.
Houden we de eer aan onszelf en zal ik het eens hebben over...
... Communicatie.
Want dat is best wel interessant hier.
Communiceren.
Kwangie spreekt *surpise!* geen woord Russisch.
En de Rus die Nederlands spreekt, ben ik nog niet tegengekomen.
Daarom praten we Engels tegen elkaar.
Mijn Russische collega's en ik.
Eentje verklaarde trots zijn Engels te hebben opgevijzeld door veel afleveringen Sex and the City te kijken. Een andere heeft alle tien seizoenen van Friends uit het hoofd geleerd.
Weer een derde is gek op Mr. Bean.
Zijn Engels is bepaald niet om naar huis te schrijven.
Dat begrijpt u.
And om de boel begrijpelijk te houden, pas je hier en daar de grammatica een beetje aan.
Waardoor je jezelf ineens hoort zeggen: "You say me, please, what you do?" , wrijf je over je buik en roep je "Eat? Eat? Hungry!" als het lunchtijd is en knijp je de bovenbenen flink tegen elkaar onderwijl "I go sssssst!" roepend als je naar de wc moet.
Maar hee, ze snappen tenminste waar het heen moet.
En zo brengen we de dagen met elkaar door.
Met een dozijn gezichtsuitdrukkingen, een boel 'get the picture' en steenkolen Engels waar je oren pijn van doen.
Over een Chinees in Moskou, eten, drinken en meloenen
Wereldvreemd!
|
27 Augustus 2009 | 16:26:50
Wat kan een Chineesje uit Nederland nu allemaal vertellen over Moskou?
Nou.
Weinig!
Ik werk en ik slaap.
Verder lees en eet ik veel.
Ervan uitgaande dat niemand zit te wachten op een uiterst gedetailleerde omschrijving van een Holiday Inn kamer in Moskou er is een bed, een bank, een televisie en een bureau met een lamp erop *klaar!* waag ik me maar niet aan feiten en cijfertjes.
Wat blijft er dan nog te vertellen over Moskou?
Waar heeft dat mens dan wèl verstand van?!? *eyes rolling*
Nou??
Voeding natuurlijk!
Daar weet ik álles van.
En mijn kennis deel ik maar al te graag met u.
Te beginnen met chips.
Ik ben van mening dat de plaatselijke aardappelschijfjes heel veel vertellen over het dieet van de locals. Behalve de gebruikelijk 'naturel' smaak, knabbbelen de Russen ook graag op chips met smaken als kaviaar, bospaddestoelen in zure room, lenteui en rivierkreeftjes.
Dat spoelen ze weg met wodka en bier. Liefst in de metro.
Wat het precies is, weet ik niet.
Maar er moet iets in het eten zitten.
Alle vrouwen zijn - zonder uitzondering - gezegend met een flinke borstpartij.
Ik heb het niet over een bescheiden Beetje of een Ceetje, nee.
Éffen!
Serieus!
Misschien dat er hier en daar een plaatselijke Schoenmaker er aan te pas is gekomen, maar ik schat dat de gemiddelde Russische bovengemiddeld is.
Verder kan ik u mededelen dat een euro ongeveer 44 roebels waard is.
Dat betekent dat je alle prijzen door 44 moet delen. Wat een helder licht, die Kwangie!
En dat is best lastig.
Al zeg ik het zelf.
Eerst delen door 4, dan de komma een plek opschuiven en vervolgens nog eens een tiende van dit gedeelte aftrekken...
Daarom is het verstandig te onthouden dat Moskou een van de duurste steden van de wereld is, wat bijna automatisch betekent dat alles duurder is dan in Nederland.
Hoef je ook geen prijzen meer te vergelijken!
Lekker gemakkelijk.
Tot slot nog dit:
Overal kom je dit bord tegen.
Volgens mijn collega's uit St. Petersburg is het bedoeld voor theblind people.
U vat hem vast al, maar bij mij duurde het wat langer:
"But... I don't think blind people could read this sign! I mean... Aren't they blind?"
"Uhm... It's actually meant for drivers, to watch out for blind people!"
"Oooo! So this is some special blind-people-crossing-over-spot?"
"... No... You just always have to be careful for blind people."
Geprakte banaan met lauwwarm water in een tuitbeker
Neefjes
|
09 Augustus 2009 | 21:08:17
Als trotse eigenaar tante van vier neefjes draai ik mijn hand niet meer om voor een dagje oppassen. Niet dat ik zo vaak op bebies zit.
Dat doe ik schandalig weinig eigenlijk.
Maar als de nood aan de man is en de ouders ten einde raad word ik weleens opgeroepen voor wat quality time met de neefjes.
Gisteren mocht ik een dag en een avond op Luke passen.
Maar niet zonder waslijst met instructies van Zus en Gijs.
Want anders zou het zomaar kunnen, dat Luke zich misdraagt tegenover zijn liefste tante.
En dan is het - puur hypothetisch - zomaar mogelijk dat de tante de eierstokken op slot doet en nooit meer neefjes of nichtjes voor Luke tevoorschijn tovert.
Je weet maar nooit.
Die waslijst met instructies.
Die bestond voornamelijk uit maaltijden.
Want behalve slapen en spelen, mag de bofkont ook nog eens de hele dag door éten.
Hoe goed kan je leven zijn?
En natuurlijk hield ik me netjes aan de menukaart.
Zo ben ik nu eenmaal opgevoed.
Doe wat je gevraagd wordt.
Tenzij je beter weet, natuurlijk. Dan is alles geoorloofd.
En dus.
Maakte ik een heerlijk maaltje voor Luke.
Een héle banaan geprakt
met lauwwarm water
in een tuitbeker
Klinkt niet heel aantrekkelijk.
Maar Zus zal het wel weten.
Toch?
En dus prakte ik een hele banaan en voegde een scheutje lauwwarm water toe.
Dit alles deed ik in de tuitbeker en schoof ik onder de neus van de jongeman.
Die weinig interesse in de bananenshake had.
Hij deed wel alsof hij slokjes nam, maar hij kreeg er weinig uit.
Wat raar eigenlijk.
Die bananenprut gaat gewoon in die tuit zitten.
Dat krijg je er toch niet zo uit?
Ach ja, Luke had veel plezier in de beker op de grond te gooien.
En dat vond de tante wel weer grappig.
Maar goed dat zet ik hem nog wel een keertje betaald de boodschap was duidelijk:
Dit hoefde Luke niet!
Bij thuiskomst biechtte ik maar meteen op dat de bananenshake een fiasco was en dat Luke door zijn tante een groot vitaminetekort heeft opgelopen.
Zus fronste bij deze mededeling.
Pakte de menukaart.
Las nogmaals de instructie.
En begon te lachen.
Want.
Luke krijgt een geprakte banaan.
Daarnaast, bovendien en tevens lauwwarm water in een tuitbeker.
O.
Dat was eigenlijk.
Wel logisch.
Laat die eierstokken voorlopig nog maar op slot. Eerst wat meer gezond verstand aan laten groeien.
). Maar ook dat ik me welkom voel bij Zus en Gijs. 
